เสิ่นเถาเถาประหลาดใจที่เซี่ยอวิ๋นจิ่งฟังรู้เรื่อง แล้วก็พูดหยอกล้ออีกสักพัก แต่ก็ไม่กล้าหยอกมากเกินไป
เซี่ยอวิ๋นจิ่งลุกขึ้นจุดตะเกียง ใช้เสื้อคลุมใหญ่ห่อตัวนางให้มิดชิด แล้วอุ้มหลังส่งกลับสกุลเสิ่น เสิ่นเถาเถานอนพิงแผ่นหลังเขา รู้ตัวอีกทีก็หลับไปโดยไม่รู้ตัว
หนิงกู่ถ่าฟ้าสว่างเร็ว หมอกบางยามเช้ายังไม่ทันสลาย ครัวของสกุลเสิ่นก็มีควันไฟลอยขึ้นอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมแล้ว
ในหม้อเหล็กใบใหญ่ น้ำมันสีทองกำลังเดือดปุด ๆ นางเหอถือตะเกียบยาว คล่องแคล่วในการนำปลาเล็ก ๆ ที่ชุบแป้งบาง ๆ และทำความสะอาดแล้ว หย่อนลงในกระทะน้ำมัน
"ฉ่า..."
น้ำมันเดือดพล่าน กลิ่นหอมไหม้เกรียมเข้มข้นผสมกับกลิ่นคาวปลา แผ่กระจายไปทั่ว กระตุ้นต่อมอยากอาหารของผู้คนเป็นอย่างมาก
เสิ่นเถาเถาถูกกลิ่นหอมอันชวนให้หลงใหลนี้ดึงให้ตื่นจากการหลับใหลอย่างแท้จริง นางห่อผ้าห่มหนา ๆ พลิกตัวอย่างมึนงงบนเตียงอุ่น ปลายจมูกสูดดมกลิ่นหอมกรุ่นที่ลอยอยู่ในอากาศอย่างตะกละตะกลาม
การพัวพันที่น่าตื่นเต้นในความฝัน ถูกกลิ่นไฟมนุษย์นี้ปัดเป่าสลายไปในทันที
"หอมจัง..." นางทำปากจุ๊บ ๆ พึมพำไม่ชัด ลุกขึ้นนั่งผละผ้าห่ม ส่ายหน้าเล็กน้อย ฟื้นความกระปรี่กระเปร่าขึ้นมาได้บ้าง
นางไม่ทันใส่รองเท้า กระโดดลงจากเตียงด้วยเท้าเปล่า ราวกับแมวน้อยที่ได้กลิ่นคาว เดินตามกลิ่นหอมพุ่งเข้าไปในครัวที่อบอวลไปด้วยไอน้ำร้อน
"แม่ แม่ทอดปลาอยู่หรือ ข้าหิวจะกิน" เสิ่นเถาเถาลืมตาสว่าง จ้องมองปลาเล็ก ๆ ที่ยังเดือดพล่านในกระทะน้ำมัน ค่อย ๆ กลายเป็นสีเหลืองทองกรอบ น้ำลายแทบไหล
"โอ๊ย ลูกแม่เอ๊ย" นางเหอกำลังพลิกปลา ถูกนางตกใจรีบใช้ตะเกียบคั้นมือที่กำลังจะยื่นไปของนาง "มันร้อนนัก หุบมือกลับไป ไปล้างหน้าแปรงฟันก่อน ตัวสกปรกแบบนี้จะหยิบจับได้อย่างไร"
"ข้าขอชิมอันเดียว อันเดียวนะ" เสิ่นเถาเถาไม่ยอมแพ้ เขย่งเท้า ยืดคอ มือซ้ายหลบตะเกียบนางเหออย่างคล่องแคล่ว แล้วหยิบหางปลาที่ทอดกรอบที่สุดจากตะกร้าไม้ไผ่เล็ก ๆ ได้อย่างแม่นยำ
นางรีบยัดเข้าปาก ปลาร้อน ๆ ลวกจนนางสูดปากแต่ไม่ยอมคาย ฟันกัดเบา ๆ