"ที่ข้าให้เจ้าดูแบบแปลน ข้ายอมรับว่ามีใจคิดส่วนตัว แต่มิใช่ความคิดต่ำช้า ข้าเพียงอยากอยู่กับเจ้านานขึ้นอีกหน่อย"
"ตอนเจ้าหลับ ข้ามิได้คิดจะทำสิ่งอื่นจริง ๆ..."
น้ำเสียงของเขาลดต่ำลง ปนความเขินอาย "ก็...แค่อยากหอมแก้มเจ้า"
เสิ่นเถาเถาตะลึง มองดูบุรุษที่หมอบอยู่ตรงหน้าตน ใบหน้ามีรอยนิ้วมือชัดเจน กลับยังคุกเข่าอยู่กับพื้นเพื่อสวมรองเท้าให้นาง
ความโกรธที่ถูกกัดจนเจ็บเมื่อครู่ ดูเหมือนจะจางหายไปไม่น้อย
นางค่อย ๆ ยื่นมือออก
เซี่ยอวิ๋นจิ่งเกร็งกายไปทั้งตัว มองมือน้อยที่ค่อย ๆ ใกล้เข้ามา เขานึกว่าจะโดนตบอีกฉาด จึงหรี่ตาลงโดยสัญชาตญาณ
ท่าทางดูเด็ดเดี่ยวราวกับพร้อมตาย
"เป้ง"
เสิ่นเถาเถาเพียงใช้ปลายนิ้วดีดหน้าผากเขาเบา ๆ
แรงไม่มากนัก ปนไปด้วยความเอ็นดูและตามใจ
เซี่ยอวิ๋นจิ่งลืมตาขึ้นทันที มองเสิ่นเถาเถาอย่างงุนงง ความอึดอัดในใจพลันสลายหายไป
นางไม่โกรธแล้ว
ความดีใจและความหวานชื่นพลุ่งพล่านขึ้นในใจ เซี่ยอวิ๋นจิ่งมุมปากกระดกขึ้นโดยไม่รู้ตัว
เขาอยากจะขยับเข้าไปใกล้ เพื่อชิมรสหวานนั้นอีกครั้ง
แต่เสิ่นเถาเถาหดมือกลับแล้วหันหลังเดินจากไป
"เดี๋ยว" เซี่ยอวิ๋นจิ่งรีบเอ่ย พร้อมเอื้อมมือไปจับชายกางเกงของเสิ่นเถาเถาไว้
เสิ่นเถาเถาชะงักฝีเท้า ก้มหน้ามองเขาด้วยความสงสัย
เห็นเพียงเซี่ยอวิ๋นจิ่งก้มหน้า ค่อย ๆ สอดชายกางเกงฝ้ายของนางเข้าไปในรองเท้าบูตอย่างทะนุถนอม ให้แน่นหนามิดชิด
"ลมที่หนิงกู่ถ่าแรงนัก" เขาก้มหน้า มือทั้งสองอบอุ่นแต่ดูเก้งก้าง "สอดให้แน่นหน่อย จะได้ไม่ให้ลมเข้าเท้า"