ทำงานจนกระทั่งฟ้ามืดลง
อิฐเตาแรกยังคงถูกไฟเผาหลอมอยู่ในเตา
จี้ซุ่ยซุ่ยจัดคนเฝ้ายามเป็นกะแล้ว จึงลากร่างที่เหนื่อยอ่อนตามเสิ่นเถาเถากับจางสวินเดินกลับไปยังสกุลเสิ่น
ในกระท่อมไม้ของสกุลเสิ่นไฟสว่างไสว กลิ่นอาหารหอมโชย
นางเหอตั้งใจทำกับข้าวชุดใหญ่ วันนี้มีหมูสามชั้นตุ๋นมันฝรั่งจานใหญ่ น้ำซุปเข้มข้น มันฝรั่งตุ๋นจนนุ่มซึมซับรสชาติ กับปลาตุ๋นเต้าหู้หม้อใหญ่ ใช้ปลาสดที่ชุนเหนียงกับพวกจับมาได้ เนื้อปลาละเอียดนุ่ม เต้าหู้ดูดซับน้ำซุปยิ่งอร่อย และยังมีผัดผักสดจานหนึ่งที่เตรียมไว้ให้จี้ซุ่ยซุ่ยโดยเฉพาะ
เซี่ยอวิ๋นจิ่งนั่งอยู่ที่โต๊ะแล้ว กำลังจิบชาอย่างช้า ๆ พอเห็นเสิ่นเถาเถากับพวกเดินเข้ามา สายตากวาดผ่านจี้ซุ่ยซุ่ย แล้วพยักหน้าเบา ๆ
จางสวินรีบวิ่งเข้าไปหาจี้ซุ่ยซุ่ยทันที ดึงเก้าอี้ออกแล้วพูดว่า “ซุ่ยซุ่ย นั่งสิ นั่งตรงนี้อุ่น”
จี้ซุ่ยซุ่ยไม่ได้ปฏิเสธ นั่งลงอย่างเงียบ ๆ
จางสวินรีบนั่งลงชิดติดกับนาง ตัวแทบจะแนบชิด ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มโง่ ๆ
กับข้าวถูกยกขึ้นบนโต๊ะจนครบ กลิ่นหอมฟุ้ง นางเหอเรียกทุกคนให้ลงมือกิน
แต่จี้ซุ่ยซุ่ยยังคงกินแต่ผักตรงหน้าเท่านั้น ทีละคำ ๆ อย่างช้า ๆ
เสิ่นเถาเถามองแล้วรู้สึกเจ็บแปลบในใจ นางคีบปลาชิ้นใหญ่ที่ชุ่มน้ำแก้ม ยื่นตะเกียบไปวางในชามของจี้ซุ่ยซุ่ย
“ซุ่ยซุ่ย เจ้ากินปลาเถอะ” เสิ่นเถาเถาไม่สนใจกฎการถือศีลของนาง “อย่ากินแต่ผักสิ ดูเจ้าผอมจนลมพัดก็ล้ม”
มือที่จับตะเกียบของจี้ซุ่ยซุ่ยชะงักไป สายตาจ้องไปที่ปลาชิ้นนั้นในชาม “ข้า...”