ในหัวของเสิ่นเถาเถา ราวกับมีประทัดร้อยลูกถูกจุดขึ้นพร้อมกัน แตกดังเปรี๊ยะๆ จนวิญญาณแทบกระเด็น
นาง! นาง! นาง! กำลังถูกเซี่ยอวิ๋นจิ่งกดทับอยู่บนเตียงนอนดินเผา หน้าชิดหน้า ปลายจมูกแทบจะชนกันแล้ว!
"เจ้า... เจ้า... เจ้าทำอะไร?" น้ำเสียงของเสิ่นเถาเถาเปลี่ยนไปจนแทบจำไม่ได้ นางยื่นมือจะผลักเขาออก แต่กลับผลักไม่ออกแม้แต่น้อย
เซี่ยอวิ๋นจิ่งยิ่งแข็งทื่อไปกว่าเดิม ใบหน้าที่ปกติแม้ภูเขาถล่มตรงหน้าก็ไม่เปลี่ยนสี บัดนี้มีสีสันหลากหลายประดุจภาพวาด
เริ่มจากความตกตะลึง ตามมาด้วยความอับอาย
ราวกับถูกผู้คนถอดเสื้อผ้าต่อหน้าธารกำนัล ใบหูแดงก่ำขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ลามไปจนถึงลำคอ
"ข้า... ข้า..." ริมฝีปากบางของเขาขยับหลายครั้ง แต่ก็ไม่อาจเอ่ยคำใหนออกมาเป็นประโยคที่สมบูรณ์ได้
เขาจะบอกได้อย่างไรว่า ข้าไม่ได้คิดจะทำอะไรอื่น ข้าแค่อยากจะจูบนางสักที คำพูดเช่นนี้หากเอ่ยออกมา ฟังดูยังหยาบคายไร้ยางอายยิ่งกว่าลงมือทำเสียอีก
แต่เขาก็ยังไม่ได้ทำอะไรเลยจริงๆ นี่นา
ทั้งที่ห่างไปแค่นิดเดียว ก็จะได้จูบแล้ว
คราวนี้ล่ะ ไม่เพียงถูกจับได้คาหนังคาเขา ยังถูกเจ้าตัวน้อยนี่จ้องเขม็งด้วยสายตาแบบที่มองพวกนักเลงหัวไม้
เขาหรือเซี่ยอวิ๋นจิ่ง เคยต้องทนรับความอับอายขายหน้าเช่นนี้ที่ไหนกัน เกิดอารมณ์สุ่มเสี่ยงแบบคนหมดหนทางขึ้นมาฉับพลัน ยังไงซะ... ต่อให้กระโดดลงแม่น้ำเหลืองก็ล้างไม่ออก ถ้าไม่จูบสักที ก็ช่างมันเถิด
เซี่ยอวิ๋นจิ่งกัดฟัน หลับตาลง ท่ามกลางสายตาของดวงตากลมโตคู่นั้นของเสิ่นเถาเถา ก้มหน้าลงพร้อมกับความมุ่งมั่นแบบ "ข้าลุยละ" แล้วพุ่งเข้าใส่ริมฝีปากสีแดงฉ่ำนุ่มชุ่มน้ำที่อยู่แค่เอื้อม... งับเข้าเต็มๆ
"อือ..."
เสิ่นเถาเถารู้สึกเพียงริมฝีปากเจ็บแปลบ มิใช่การจูบ หากคือการชน ยังเป็นฟันกระทบฟันอีกต่างหาก