กีบม้าบดย่ำหิมะโปรยปราย อกเสื้อของเซี่ยอวิ๋นจิ่งเสียดสีผ่านหูที่หนาวจนเจ็บของเสิ่นเถาเถา
นางห่อคอหลบผืนผ้าเย็นเฉียบนั้น แต่ปากกลับไม่ยอมหยุด “...ฟังข้าสิ! พวกทหารรักษาการณ์ ใครจะรู้ว่าเบื้องหลังมีพระใหญ่จากเมืองหลวงองค์ไหนหนุนหลังอยู่? จะให้พวกเขาขุดเหมือง? หึ! กลัวว่าถ่านหินยังไม่ทันเห็น หัวของเราสองคนคงถูกแขวนไว้บนธงของตีหรงก่อน!”
นางตบอานม้าฉาดใหญ่ แรงกระแทกทำเอาตัวนางกระเด้งไปด้านหลัง หลังชนเข้ากับอ้อมอกของเซี่ยอวิ๋นจิ่งตรงรอยต่อเสื้อคลุมหนังหมาป่าที่แผ่ไอร้อนระอุออกมา ทำเอาทั้งคู่แข็งทื่อไปตามๆ กัน
“พวกนักโทษเนรเทศน่ะไม่เหมือนกัน” เสิ่นเถาเถาเกร็งคอขยับตัวไปข้างหน้าครึ่งนิ้ว หลบเลี่ยงแหล่งความร้อนอันแผดเผานั้น “ชะตากำอยู่ในมือท่าน บิดามารดาต่างก็เฝ้าคอยอยู่ที่สถานีพักม้า ใครกล้าแพร่งพรายความลับ? ในร่องกระดูกล้วนสลักคำว่า ‘กลัว’ เอาไว้! องครักษ์ส่วนตัวแค่ถือแส้จับตาดูปากเหมืองก็พอ ไม่ดีกว่าการจับตาพวกทหารรักษาการณ์ที่จิตใจเต็มไปด้วยเล่ห์เหลี่ยมงั้นหรือ?”