"โฮกอ้าว——!!!"
คลื่นเสียงที่พลันปะทุดังก้องปฐพี แรงสั่นสะเทือนทำให้ละอองหิมะบนกิ่งไม้หินน้ำแข็งร่วงหล่นไม่ขาดสาย
ม้าที่ยังคงควบมาเมื่อครู่ก่อน พลันแข็งทื่อราวประติมากรรมน้ำแข็งกลางลานหิมะ
"บัดซบ!" ซาลาเปาในมือของเสิ่นเถาเถาแทบร่วงลงไปในหลุมหิมะ ใบหน้านางซีดขาว "เมื่อครู่เราเขวี้ยงถ่านหินปลุกหมีดำที่จำศีล รีบหนี..."
คำว่า "หนี" คำสุดท้ายติดค้างอยู่ในลำคอ
เบื้องหน้าสามสิบก้าว เนินหิมะที่ยุบตัวด้านหลังพลันมีกองเนื้อขนาดมหึมาเคลื่อนไหวผุดขึ้น เงาร่างสูงชะลูดเกือบสามวาปกคลุมด้วยขนสีน้ำตาลปนเทาห่อหุ้มน้ำแข็งและหิมะมา
"หมี... หมีกินคน!" จางสวินตกตะลึงจนเสียงแหลมปร่า
หมีร่างยักษ์ลุกขึ้นยืนสองเท้า กรงเล็บหน้าหนาเท่าลำต้นไม้ผุฟาดลงบนพื้นหิมะ แรงสั่นสะเทือนแผ่ผ่านชั้นน้ำแข็งไปถึงใต้เท้าทุกคน
"กระจายกำลัง!" คำสั่งทางทหารของเซี่ยอวิ๋นจิ่งเร็วกว่ามีดที่ชักออกจากฝัก แส้เหล็กดำถูกตวัดออกมาแล้ว เขาถีบท้องม้าเต็มแรง ม้าศึกเสียงร้องโหยหวนพลางแทรกตัวขวางไปสุดขบวน
สายเกินไป!
หมีร่างยักษ์พุ่งทะยานไปข้างหน้า ละอองหิมะระเบิดสูงสามวา เงาดำทะมึนจู่โจมใส่องครักษ์ส่วนตัวที่อยู่ท้ายขบวน
องครักษ์หนุ่มคนนั้นไม่มีกระทั่งโอกาสชักดาบ ม้าที่เขาขี่เปราะบางราวเปลือกไข่ภายใต้ฝ่ามือหมี "แควก" เสียงดังระเบิด