น้ำตาลสีแดงในหม้อดินหยาบเดือดปุด ๆ เสิ่นเถาเถาคาบไม้ฟืนเส้นเล็ก ๆ สายตามองเฉียงไปทางเซี่ยอวิ๋นจิ่งที่นั่งอยู่ที่ประตูเช็ดแส้
ครบกำหนดสามวันเมื่อใด เสิ่นเถาเถาก็รีบส่งเจ้าเทพองค์นี้กลับไปนอนที่หัวเตียงนอนในจวนขุนนางทันที
แต่เซี่ยอวิ๋นจิ่งกลับติดนิสัยที่ทำให้เสิ่นเถาเถาปวดหัว นั่นคือทุกวันต้องแวะเวียนมาที่ตระกูลเสิ่นรอบหนึ่ง
น้ำตาลเข้มข้นในหม้อเริ่มยืดเป็นเส้นทองได้แล้ว เสิ่นเถาเถารีบตักออกมาราดบนปลายไม้สนที่ไสจนเกลี้ยง กลายเป็นลูกอมสีอำพัน
“นี่” ไม้เย็นเฉียบเขี่ยไปมาที่ริมฝีปากของเซี่ยอวิ๋นจิ่ง “ลองชิมอมยิ้มสูตรลับของข้าดูสิ”
เปลือกลูกอมแข็งกระแทกแนวฟัน เซี่ยอวิ๋นจิ่งจำใจอ้าปากอมไว้
นางกล้าดียังไงถึงเอาอะไรก็ไม่รู้มายัดใส่ปากข้า กำลังจะเอ็ดไปสักหน่อย กลับเห็นนางราวกับเล่นกลวิเศษ หยิบลูกอมอีกแท่งออกมา
ปลายลิ้นสีชมพูแลบออกมา ค่อย ๆ เลียเกล็ดน้ำตาลที่จับตัวบนผิวลูกอม รอยเปียกชื้นคดเคี้ยวเป็นทางน้ำเป็นประกายบนเนื้ออำพัน
แสงจากเตาไฟย้อมแก้มที่นูนเล็กน้อยของนางแดงระเรื่อ เสียงครางเบา ๆ ดังออกมาจากลำคอราวกับลูกแมวดูดนม “อื้อ... หวานจัง...”
ลูกอมในปากเซี่ยอวิ๋นจิ่งแตก “กร๊อบ”
ลูกกระเดือกกลิ้งลงอย่างควบคุมไม่ได้ ผิวหนังใต้คอเสื้อตึงเกร็งมีเหงื่อซึม กลับรู้สึกร้อนกระวนกระวายขึ้นมาอย่างประหลาด
ลูกอมนี้...ต้องมีพิษแน่ ๆ
“อมยิ้มสิบแท่ง...” เสิ่นเถาเถาปลายลิ้นเลียคราบน้ำตาลที่มุมปาก ไม้ขนมชี้ไปที่ปลายจมูกที่เปียกเหงื่อของเขา “แลกผ้าฝ้ายเนื้อดียี่สิบศอก ไม่เกินไปใช่ไหม?”
น้ำตาลเหนียวหนืดติดอยู่ที่ฟันกรามของเซี่ยอวิ๋นจิ่งราวกับหนองน้ำ
เขาดึงไม้ขนมออกมาอย่างแรง “เสิ่นเถาเถา! เจ้าคิดเลขเก่งนัก...” คำพูดรุนแรงติดอยู่ที่ปลายลิ้น เสิ่นเถาเถาฝั่งตรงข้ามกลับโน้มตัวเข้ามาใกล้ ยกลูกอมที่เลียจนเปียกเป็นประกายมาโบกเบา ๆ ตรงหน้าริมฝีปากบางของเขา
“อย่าปากแข็งเลย” ลูกอมถูกดึงกลับ เข้าสู่ระหว่างฟันขาวของนางที่ขบเคี้ยวอย่างอันตราย “ข้าเห็นหมดแล้ว ตอนที่เจ้ากินเมื่อกี้ตาแทบถลน” ลมหายใจหอมหวานพ่นใส่ใบหูร้อนผ่าวของเขา “แลกหน่อยเถอะ เจ้าไม่ขาดทุนหรอก”