คืนที่บ้านไม้ทุกหลังสร้างเสร็จสมบูรณ์ เสิ่นเถาเถาพาทุกคนจัดงานเลี้ยงปิ้งย่างขึ้นกลางลาน
เปลวไฟฉีกกลีบหมอกยามค่ำ เกล็ดหิมะปลิวปะทะประกายไฟที่พุ่งขึ้นฟ้า
เสียงกิ่งสนแห้งแตกดังกรอบแกรบปนกับเสียงทหารรักษาการณ์แหบห้าวทายนิ้วเล่นเกมทายนิ้ว เสียงมันหมูป่าย่างไหม้เกรียมหยดลงในกองไฟ ส่งเสียงฉ่าๆ กลมกลืนกับเสียงหัวเราะของผู้คนที่สนุกสนาน
นางเหอถือชามดินเผาใบใหญ่เดินฝ่าฝูงชน ไอน้ำร้อนๆ เต็มหน้าของเสิ่นเถาเถา: "เร็วเข้า! เส้นบะหมี่อายุยืนต้องกินคำเดียวให้หมด"
เสิ่นเถาเถานิ่งงันจ้องชามในมือ น้ำซุปใสมีต้นหอมเขียวสดลอยหน้า ไข่ดาวเกรียมกรอบขอบสวย เส้นบะหมี่สีขาวละเอียดเรียงเป็นทรงงดงาม
บะหมี่อายุยืน? วันนี้วันเกิดของนางงั้นหรือ?
แล้วบะหมี่ชามนี้... ถึงเซี่ยอวิ๋นจิ่งจะนำธัญพืชมาให้ตระกูลเสิ่น แต่ยกเว้นสามวันที่เซี่ยอวิ๋นจิ่งอยู่ด้วย ตระกูลเสิ่นส่วนใหญ่ก็ต้องกินข้าวโพดป่นหยาบ แม้แต่ซ้อรองของตระกูลเสิ่นที่กำลังตั้งครรภ์ก็ยังไม่เคยได้กินแป้งขาวสักเท่าไร
"เด็กโง่เอ๊ย" นางเหอยิ้มแล้วสะกิดหน้าผากนาง "วันนี้เป็นเทศกาลหิมะตกหนัก! ตอนเจ้าเกิดหน้ายังขาวกว่าเกล็ดหิมะเสียอีก..." เสียงพูดขาดห้วง "ตอนนั้นแม่คิดไว้เลยว่าเถาเอ๋อร์ต้องเป็นสาวที่มีวาสนาดีแน่นอน..."