ในโรงตีเหล็ก เตาหลอมยังคงลุกโชน ความร้อนอบอ้าวแผดเผา
ช่างเหล็กร่างเปลือยท่อนบน กล้ามเนื้อเป็นมัดๆ ผิวสีทองแดงเปียกชุ่มด้วยเหงื่อที่ไหลเป็นสาย คล้ายลำธารน้อยๆ ส่องประกายวาววับภายใต้แสงไฟแดงฉาน
ตะไบเหล็กกล้าขนาดใหญ่ถูกชักขึ้นลงอย่างต่อเนื่องในมือที่หยาบกร้าน ก่อให้เกิดเสียงเสียดสีแหลมสูงชวนขนลุก ทุกครั้งที่ถูไถก็จะพาเอาผงโลหะละเอียดปลิวว่อน
จุดสำคัญคือชิ้นส่วนทดสอบท้ายกระบอกปืนชิ้นเล็กๆ ที่ถูกยึดไว้บนทั่งเหล็กหนัก โตเท่าปากอ่าง ภายในถูกตะไบจนเกิดเกลียวสามเส้นอย่างชัดเจน ด้านข้าง ชิ้นส่วนอีกชิ้นที่ขนาดพอดีกันทุกสัดส่วน มีเกลียวนูน กำลังถูกโจวอิงใช้คีมวัดแบบพิเศษค่อยๆ ประกอบเข้ากับจุดเชื่อมต่อ
เส้นเลือดที่ขมับของโจวอิงปูดนูนเล็กน้อย นางค่อยๆ หมุนคีมวัด สอดชิ้นส่วนเกลียวนูนนั้นเข้าไปในชิ้นงานทดสอบทีละน้อย
"ช้าลง... ช้าลงอีก... ตรงกันหรือยัง?" เสียงของเสิ่นเถาเถาสั่นระริก นางแทบกลั้นหายใจ สายตาจดจ่ออยู่ที่รอยต่ออันแนบสนิท เหงื่อไหลจากขมับหยดลงบนทั่งเหล็กร้อน "ซ่า" กลายเป็นไอสีขาว
โจวอิงไม่ได้ตอบทันที หล่อนใช้ความรู้สึกจากมือ ออกแรงบิดเพิ่มอีกเล็กน้อยจนสุดแรง จนกระทั่งหมุนต่อไปอีกนิดไม่ได้
นางจึงผ่อนลมหายใจยาวที่ปนกลิ่นคาวเหล็ก เสียงแหบพร่าจากความตื่นเต้นอย่างหนัก "ตรงกันแล้ว เกลียวแนบสนิทแน่นหนา ไร้รอยต่อ!"
เสิ่นเถาเถารีบหยิบหม้อดินเผาใบหนึ่ง ซึ่งข้างในเป็นกาวอุดรอยต่อที่ซวีเฉินทดลองเคี่ยวขึ้นจากวัสดุที่มีอยู่ เป็นของเหลวเหนียวข้นที่ทำจากกระเพาะปลา ยางไม้สน และผงแร่พิเศษปริมาณเล็กน้อย กลิ่นคาวจางๆ ลอยออกมา
นางใช้ช้อนทองแดงด้ามยาวที่ทำขึ้นพิเศษ ตักกาวขึ้นมาอย่างระมัดระวัง ทาตามรอยต่อเกลียวอย่างสม่ำเสมอ ให้แน่ใจว่าทุกร่องลึกถูกเติมเต็มด้วยของเหลวเหนียวนี้จนหมด