ขณะที่ทุกคนกำลังจนใจกับปัญหาแน่นหนาที่สุดของการอุดลำกล้องปืนใหญ่ มีผู้ที่คาดไม่ถึงนำวิธีที่ใช้การได้มาส่งให้
"เส...คุณหนูเสิ่น" ซ่งชิงหยวนยืนอยู่หน้าประตูโรงตีเหล็ก สวมกอดหนังสือโบราณม้วนหนึ่งไว้ในอก เขาไม่ค่อยเข้ากับเสียงดังและความร้อนของที่นี่นัก ปลายชายเสื้อยาวเปื้อนฝุ่นเล็กน้อย ใบบุ๋มงามมีท่าทางเจียมเนื้อเจียมตัวของนักเรียนหนังสือ แต่แววตากลับจริงจังผิดปกติ
เสี่ยวชีเยว่เดินตามเขามาอย่างเงียบ ๆ ถือหม้อดินที่ห่อด้วยผ้าป่านไว้ในมือ
"บัณฑิตเอกซ่ง?" เสิ่นเถาเถาประหลาดใจเล็กน้อย ยกมือขึ้นโบกให้ช่างตีเหล็กรายรอบหยุดมือเสียงค้อนก็เงียบลง เหลือเพียงเสียงไฟในเตาแดงโครมคราม
ซ่งชิงหยวนหายใจโล่งอกเล็กน้อย รีบกางหนังสือในมือลงบนโต๊ะไม้สะอาด กระดาษเหลืองกรอบส่งกลิ่นหมึกเก่า ๆ มีภาพวาดมืออันละเอียดซับซ้อนและตัวอักษรเล็ก ๆ ที่เลือนลาง
"นี่คือ 'แผนที่กลไกมั่วเค่อ' ของผู้วิเศษคนหนึ่งในราชวงศ์ก่อน ข้าได้มาด้วยความบังเอิญ เดิมทีเก็บไว้ดูเล่นเท่านั้น..." ซ่งชิงหยวนชี้ไปที่หน้าหนึ่ง ปลายนิ้วสั่นเล็กน้อย "เมื่อวานได้ยินว่าท่านทั้งหลายติดขัดเรื่องการอุดลำกล้องปืนใหญ่ ก็นึกขึ้นได้ว่าหน้านี้บันทึกเกี่ยวกับเครื่องจักรมหัศจรรย์ที่เรียกว่า 'มังกรพ่นไฟ' ดูท่าจะ...คล้ายกับ 'ปืนใหญ่' ที่ท่านสร้างอยู่บ้าง"
เสิ่นเถาเถาและโจวอิงรีบเข้าไปดู ภาพวาดนั้นแสดงโครงสร้างคล้ายท่อนไม้ไผ่ที่หนามาก ภายในมีห้องแยกซับซ้อน จุดต่อของท่อถูกขยายใหญ่ให้เห็นรายละเอียด เชื่อมต่อด้วยโครงสร้างที่เหมือนเกลียวในเกลียวนอกซึ่งยึดติดกันอย่างแน่นหนา ตามรอยต่อมีสิ่งคล้ายวุ้นอุดอยู่ และมีข้อความกำกับว่า "ยางปลาต้มเป็นกาว ใช้ไฟอุดรอยต่อ"