"ลงมือทำเลย!"
"สู้ให้สุดตัว!"
เสียงตอบรับดังก้องไปทั่วโรงครัว แม้แต่สาวน้อยที่เขินอายที่สุดก็ยังส่งเสียงตามไปด้วย
"แม่!" เสิ่นเถาเถาหันไปทางเตาของนางเหอ "คืนนี้ไปที่โรงครัวใหม่! ยกข้าวของ เปิดงานฉลอง ฝ่าบาททุกคนเหนื่อยมานาน ควรได้พักผ่อนหย่อนใจกันบ้างแล้ว!"
เสียงอันดังของนางเหอดังขึ้นทันที: "ได้เลย! เราจะทำหม้อไฟกัน! ทั้งเร็วทั้งครึกครื้น ท่านแม่นางโตว รีบพาคนไปเตรียมข้าวของได้เลย!"
ท่านแม่นางโตวรับคำด้วยความยินดี แล้วรีบพาคนไปจัดเตรียมอย่างคล่องแคล่ว
ในไม่ช้า โรงครัวใหญ่ที่สร้างใหม่ก็เต็มไปด้วยเสียงอึกทึกครึกโครม
ห้องโถงที่สว่างไสวด้วยแสงไฟราวกับกลางวัน หม้อทองแดงขนาดใหญ่กว่าสิบใบวางเรียงรายอยู่บนโต๊ะยาว ควันร้อนและกลิ่นหอมของซุปกระดูกเผ็ดร้อนอบอวลไปทั่ว ขับไล่ความเหนื่อยล้าทั้งวันและกลิ่นดินปืนหลังการระเบิดให้หายไป
ผู้คนหลั่งไหลเข้ามาอย่างกับน้ำ
ทุกคนเต็มไปด้วยฝุ่นธุลี บนใบหน้า มือ เสื้อผ้า ต่างมี "เครื่องหมายเกียรติยศ" เฉพาะของงานแต่ละประเภท:
เสิ่นต้าซานและพวกคนงานในเตาเผา มือทั้งสองข้างดำสนิท ใต้เล็บมีเขม่าจากเตาเผาที่ล้างไม่ออก รอยย่นบนใบหน้าถูกเขม่าควันทำให้ดูเข้มขึ้นอีกหลายชั้น
หนานอวี่และพวกแรงงานในกองบุกเบิก ผิวที่โผล่ออกมากลายเป็นสีแดงเข้มจากการตากลมตากแดด
คนที่ดูแลคอกม้าและคอกสัตว์ ใบบนผมมีเศษหญ้าติด แขนเสื้อเปื้อนขนสัตว์ที่มันวาวและกลิ่นหญ้าจางๆ