เสิ่นเถาเถากำลังช่วยหญิงชาวบ้านปอกมันฝรั่งอยู่ที่แปลงดินไม่ไกลนัก พอได้ยินเสียงวุ่นวาย หัวใจก็พลันกระตุกวาบ
ม้า? นั่นคือดวงใจของเซี่ยอวิ๋นจิ่งแท้ ๆ
นางไม่พูดพล่ามทำเพลง ทิ้งมันฝรั่งและมีดในมือลง แล้วรีบวิ่งตามเสียงไปทันที
กลิ่นคาวเลือดหนาแน่นได้ลอยคลุ้งไปทั่วคอกม้าของสถานีพักม้าแล้ว
ม้าแม่พันธุ์สีดำตัวหนึ่งนอนหมดแรงอยู่บนพื้นดินที่ปูด้วยฟางแห้ง ท้องอันใหญ่โตของมันกระเพื่อมขึ้นลงอย่างรุนแรง ทุกลมหายใจมาพร้อมกับเสียงร้องครวญครางด้วยความเจ็บปวดและไอขาวหนา
เลือดสีแดงคล้ำและน้ำเมือกขุ่นใต้ตัวมันไหลซึมออกมาไม่ขาด จนเปียกชุ่มฟางแห้งเบื้องล่าง
หลิวชี ชายผู้ถือม้าเป็นดวงใจ บัดนี้ร้อนรนเหมือนมดบนกระทะทองแดง เดินวนเวียนอยู่รอบแม่ม้าอย่างกระวนกระวาย ใบหน้าเปื้อนน้ำตาและเหงื่อ
มือของเขาอยากแตะก็ไม่กล้า ปากก็พึมพำไม่เป็นประโยค: "เพื่อนเอ๋ย เจ้าต้องทนนะ…ทนให้ได้…เหตุใดจึงเป็นเช่นนี้ ข้าป้อนถั่วอย่างดีให้เจ้าทุกวัน…อาบน้ำชำระร่างกายให้สะอาดหมดจด…เหตุใดจึงคลอดไม่ออกเล่า?"
"เกิดอะไรขึ้น?" เสียงของเซี่ยอวิ๋นจิ่งเย็นชา สายตากวาดมองร่างของแม่ม้าที่กำลังดิ้นรนด้วยความเจ็บปวด
"ท่านเซี่ย ท่านเซี่ย…" หลิวชีทรุดตัวลงคุกเข่ากับพื้น ร้องไห้พลางกล่าว "ข้าน้อย…ข้าน้อยช่างไร้ประโยชน์! ข้าน้อยเองก็ไม่รู้จริง ๆ เมื่อวานยังดีอยู่ พอเช้าวันนี้จู่ ๆ ก็เป็นเช่นนี้ ข้าน้อยทำได้แค่เลี้ยงม้า เรื่อง…เรื่องทำคลอดนี้ข้าน้อยไม่รู้จริง ๆ"
หัวใจของเสิ่นเถาเถาจมดิ่งลง นางมองเลือดที่ไหลซึมออกมาจากใต้ตัวแม่ม้าแล้วร้อนใจยิ่งนัก