ฤดูใบไม้ผลิของหนิงกู่ถ่า มาถึงพร้อมกับเสียงเหล็กกระทบเหล็กอันกึกก้อง
เมืองแห่งการเนรเทศที่ผู้คนนับไม่ถ้วนมองว่าเป็นแดนกันดารแสนหนาวเหน็บ กำลังเติบโตอย่างรวดเร็วบนแผ่นดินที่แข็งเป็นน้ำแข็งเช่นที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
โครงร่างของมันคือพิมพ์เขียวที่เสิ่นเถาเถาร่างขึ้นเอง เรียบตรงเป็นระเบียบ ดั่งกระดานหมากที่แข็งแกร่งที่สุด
กลางเมืองมีถนนจูเช่อสายตรงกว้างใหญ่ปูด้วยอิฐเขียวที่เพิ่งเผาใหม่ ทั้งสองข้างทางเตรียมร่องระบายน้ำลึกไว้ คล้ายเส้นเลือดอันแข็งแกร่งของเมือง
สองข้างถนนใหญ่มีตรอกซอกซอยมากมายที่ตัดกันเป็นตาราง แบ่งเมืองทหารทั้งหมดออกเป็นย่านที่เรียบร้อย
ใจกลางแต่ละย่านได้จัดเตรียมที่ตั้งของบ่อน้ำ เรือนกระจก โรงโม่หิน สำนักศึกษา โรงหมอ โรงปักผ้า ตึกที่พักอาศัย ไว้ล่วงหน้าแล้ว
กำแพงเมืองสูงตระหง่าน สร้างด้วยหินแท่งใหญ่และอิฐเขียว มุมทั้งสี่มีหอคอยมองเห็นกันแต่ไกล ดั่งยักษ์นิ่งเงียบคอยจับตามองผืนแผ่นดินที่เพิ่งถือกำเนิดนี้
คูเมืองรอบกำแพง นำน้ำจากแม่น้ำสายหุบเขาที่ไหลเวียน แม้ยังขุดไม่เสร็จสมบูรณ์ แต่ร่องรอยก็เห็นได้ชัดเจน คล้ายคาดเข็มขัดสีเงินให้เมืองเหล็กกล้านี้
ผังเมืองทั้งปวงเปิดกว้างและเป็นระเบียบ เต็มไปด้วยความรู้สึกของความเป็นระเบียบที่ใช้งานได้จริง
ทางตะวันออกของเมือง ใกล้กับหุบเขาริมแม่น้ำ อีกสมรภูมิที่ใหญ่พอ ๆ กันกำลังดำเนินไปอย่างดุเดือด
ทุ่งรกร้างหนึ่งแสนหมู่ กำลังถูกปลุกให้ตื่นขึ้นทีละนิ้วด้วยมือนับไม่ถ้วน