“ไม่ต้องผ่าท้อง!” เสียงของวั่นซิงเอ๋อร์ดังขึ้นทันที “หาเชือกมา ต้องเหนียวและยืดหยุ่น ไม่ลื่นมือ รีบ!”
“เชือก?” ทุกคนตะลึง มองหน้ากันไปมา
“เร็ว!” เซี่ยอวิ๋นจิ่งสั่งทันที
มีคนวิ่งออกไปทันที ไม่นานก็นำเชือกหนาเท่านิ้วหัวแม่มือมาหลายเส้น
วั่นซิงเอ๋อร์รับเชือกมา คล่องแคล่วว่องไว พันปลายเชือกรอบข้อมือสองสามรอบ แล้วผูกเป็นปมหลวมๆ
จากนั้นนางก็สอดมือที่เปื้อนเลือด พร้อมกับเชือกเส้นนั้น เข้าไปในช่องคลอดของแม่ม้าอีกครั้ง
“ฮือ…”
เสียงสูดลมหายใจเย็นอีกระลอกหนึ่ง
ผู้คนมองภาพน่าสะพรึงกลัวของวั่นซิงเอ๋อร์ ผู้ดั่งนักรบผู้ไม่เกรงกลัวความตาย ที่สอดแขนทั้งแขนเกือบมิดเข้าไปในก้นม้า
รู้สึกเพียงหนังศีรษะชา ท้องไส้ปั่นป่วน
แม้แต่คิ้วของเซี่ยอวิ๋นจิ่งก็ขมวดมุ่นเข้าหากัน
ส่วนหัวใจของเสิ่นเถาเถาแทบกระโดดออกมาอยู่ที่คอ นางจ้องมองวั่นซิงเอ๋อร์อย่างตื่นเต้น เห็นร่างของนางสั่นเทาเล็กน้อยเพราะออกแรง
นางรู้ดีว่าวั่นซิงเอ๋อร์จะใช้เชือกเหล่านี้ รัดเข้ากับส่วนต่างๆ ของร่างกายลูกม้า เพื่อพยายามหมุนและดึงให้ทารกอยู่ในตำแหน่งที่ถูกต้อง
นี่คือวิธีทำคลอดแบบดั้งเดิมที่สุดและต้องใช้ทักษะมากที่สุด
เวลาราวกับหยุดนิ่ง
แขนของวั่นซิงขยับอย่างยากลำบากภายในช่องคลอด เหงื่อที่ขมับไหลราวกับสายน้ำ ผสมกับคราบเลือด ทิ้งรอยไว้บนใบหน้า ริมฝีปากของนางเม้มแน่น ฟันกัดกรามแน่นจนเกิดเสียง “กรอดๆ”