ซ้อรองของตระกูลเสิ่น รีบกลืนคำพูดที่เกือบหลุดออกไป คว่ำหน้าลงอย่างรวดเร็ว ทำเป็นว่าไม่มีอะไรเกิดขึ้น หยิบตะเกียบขึ้นมาแต่ก็ไม่ยักจะคีบกับข้าวสักที เพียงแต่ถอนหายใจแผ่วเบาแทบไม่ได้ยิน
การเคลื่อนไหวเล็กน้อยนี้มิอาจพ้นสายตาของเสิ่นเถาเถาไปได้ นางยิ่งฉุกคิดในใจเป็นกังวล แต่เมื่อมองท่าทีของพี่รองและซ้อรอง ก็รู้ได้ว่าพวกเขาไม่ประสงค์จะพูดต่อหน้าผู้อื่น นางจึงระงับความสงสัยไว้ก่อน ตั้งใจจะถามในภายหลัง
งานเลี้ยงเลิกรา ต่างคนต่างกลับเรือน
ในกระท่อมไม้ของสกุลเสิ่น พ่อเสิ่นและนางเหอเหนื่อยล้ามาทั้งวัน ต่างเข้านอนพักผ่อนแล้ว
บนเตียงไฟเล็ก ๆ ในห้องชั้นใน ซ้อรองของตระกูลเสิ่นปูที่นอนไว้เสร็จ ทว่ากลับนั่งอยู่ที่ขอบเตียง จ้องมองเสิ่นเสี่ยวชวนซึ่งนั่งยอง ๆ อยู่บนพื้น กำลังเก็บข้าวของเครื่องมือช่างไม้อย่างเงียบ ๆ ในที่สุดก็อดกลั้นไว้ไม่ไหว กล่าวเสียงเบา "เสี่ยวชวน เมื่อครู่ทำไมไม่ให้ข้าบอกเถาเถาเล่า? เจ้าดูพี่ใหญ่สิ บัดนี้ปกครองโรงเผาอยู่ ได้หน่วยค่าแรงมาก พูดจาก็มีน้ำหนัก เจ้าเอ่ยปากกับเถาเถา ขอให้เขาจัดหางานผู้คุมสักตำแหน่งให้เจ้า หรือไม่ก็ไปเรียนตีเหล็กกับอาจารย์โจวก็ยังดี หน่วยค่าแรงต้องไม่น้อยแน่!"
เสิ่นเสี่ยวชวนหยุดชะงัก ก้มหน้าลงต่ำกว่าเดิม น้ำเสียงอู้อี้
"...ข้าจะเป็นผู้คุมอะไรได้? ไฟในโรงเผาข้าดูไม่เป็น วิชาตีเหล็กก็ยกค้อนใหญ่ไม่ไหว พี่ใหญ่เขามีความสามารถจริง ๆ ข้า...ข้าไม่มีปัญญา ปัจจุบันเถาเถาลำบากมาก เมืองทหารมีสายตากี่คู่ที่จับจ้องนาง ข้าจะเพิ่มภาระให้ไม่ได้ ปล่อยให้คนเขาว่านางเลือกที่รักมักที่ชัง"