ในห้องฝึกซ้อม อากาศราวกับถูกความเข้มข้นของการฝึกฝนอันยาวนานทำให้เหนียวหนึบและร้อนระอุ หยาดเหงื่อร่วงหล่นลงบนพรมปูพื้น เปื้อนเป็นรอยดำคล้ำ
"หยุด" เสียงสั่งที่เย็นชาของซวีเฉินดังขึ้น
เสิ่นเถาเถา ไอลีกา อาลี่ จ้าวชิง จางเสี่ยวกงที่แทบหมดเรี่ยวแรง และอี้ซินที่ทรุดตัวลงนอนแกล้งตายเมื่อครู่ ต่างได้ยินราวกับได้รับพระมหากรุณาธิคุณ คลายตัวลงในทันที ทรุดตัวลงนอนระเกะระกะ หอบหายใจอย่างหนัก แทบไม่มีเรี่ยวแรงแม้แต่จะยกนิ้วขึ้น
ฉากเช่นนี้ ในช่วงครึ่งเดือนที่ผ่านมา เกิดขึ้นซ้ำแล้วซ้ำเล่าทุกวัน
การฝึกอันโหดเหี้ยมของซวีเฉินนั้นไม่เกินจริง แม่นยำ มีประสิทธิภาพ และไร้มนุษยธรรมโดยสิ้นเชิง
การยืดเส้น การวางท่า การหมุนตัว จังหวะก้าว สายตา... ทุกรายละเอียดล้วนถูกเขาวิเคราะห์ออกมาอย่างถึงที่สุด แล้วจึงทุบตีขัดเกลาซ้ำแล้วซ้ำเล่า
ในช่วงแรกนั้นช่างน่าเวทนาราวกับปีศาจเริงระบำ เสิ่นเถาเถาเดินตัวแข็งทื่อ หมุนตัวก็เวียนหัว ไอลีกาออกแรงมากเกินไป ชนกำแพงอยู่บ่อยครั้ง จางเสี่ยวกงร่างกายแข็งทื่อ สายตาเหม่อลอย จ้าวชิงเพราะอาการบาดเจ็บเก่ามาเป็นอุปสรรค ท่าทางติดขัด อี้ซินยิ่งสารพัดท่าพิเรนทร์ ไม่ว่าจะหมุนตัวปลิวหรือเดินบนพื้นเรียบก็ล้มได้ มีเพียงอาลี่เท่านั้นที่ตามทันอย่างยากเย็น
แต่ชื่อเสียงอันโหดร้ายของย่าอ๋องปีศาจซวีนั้นมิใช่เรื่องล้อเล่น ภายใต้ความกดดันอันสูงส่งของเขา ศักยภาพของทุกคนถูกบีบจนถึงขีดสุด
เหงื่อชุ่มชุดฝึกซ้อมชุดแล้วชุดเล่า รอยฟกช้ำดำเขียวบนร่าง ทั้งเก่าและใหม่ซ้อนทับกัน ยามดึกสงัด กล้ามเนื้อปวดเมื่อยจนนอนไม่หลับ... กระนั้น การเปลี่ยนแปลงก็กำลังเกิดขึ้นอย่างเงียบเชียบ
เสิ่นเถาเถาค่อยๆ หาแกนหมุนของตัวเองได้ สายตาจากความสับสนวุ่นวายในตอนแรก เปลี่ยนเป็นมั่นคงและแน่วแน่
ไอลีกาหลอมรวมความร้อนแรงแบบเปอร์เซียเข้ากับการร่ายรำ ท่วงท่ายิ่งลื่นไหลและกล้าหาญ สายตาอันเย้ายวน สื่อถึงกลิ่นอายต่างแดนอย่างเป็นธรรมชาติ
พรสวรรค์ด้านงิ้วของอาลี่ถูกปลุกขึ้นมาอย่างเต็มที่ ร่างกายอ่อนช้อยดั่งน้ำ ปลายนิ้วและหางคิ้วล้วนเปี่ยมเสน่ห์ ก้าวหน้าอย่างรวดเร็ว