"แคร่ก…ฟึ่บ…”
เสียงปืนดังสนั่น แรงถีบกลับกระแทกทำให้ร่างของเขาโอนเอนเล็กน้อย
ทว่ากระสุนตะกั่วกลับไม่ได้พุ่งไปยังเป้าไม้ หากแต่พุ่งเสียงหวีดหวิวไปยังพุ่มไม้หนาทึบทางด้านหน้าด้านข้างในมุมที่เฉียบคมอย่างยิ่ง
"โอ๊ย! ขาของข้า! ขาของข้า!"
เสียงร้องอย่างเจ็บปวดระเบิดออกมาจากหลังพุ่มไม้ ก่อนจะตามมาด้วยเสียงปะปนวุ่นวายและเสียงกิ่งไม้หัก
สีหน้าของเสิ่นเถาเถาและอีกสองคนเปลี่ยนไปในทันที
"มีคน?" โจวอิงตอบสนองเร็วที่สุด ชักมีดสั้นที่เอวออกแล้วพุ่งเข้าไป
เสิ่นเถาเถาและซวีเฉินตามติดไป
เมื่อแหวกพุ่มไม้หนาทึบออก ก็เห็นร่างคนหนึ่งล้มอยู่ในกองเลือด กำลังกอดขาคว้าหยุกหยิกและร้องโหยหวนอย่างบ้าคลั่ง
ผู้นั้นสวมชุดสีเขียวเข้ม เดิมทีดูเหมือนจะพรางตัวไว้ แต่บัดนี้กลับเปื้อนเลือดไปทั้งตัว ใบหน้าเปื้อนโคลนและเหงื่อที่บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด ใครเล่าจะเป็นอื่นนอกจากขุนนางผู้ถือราชโองการหู
ข้างกายเขายังมีกล้องส่องทางไกลอันเก่าๆ ที่พรางตัวเป็นกิ่งไม้กระจัดกระจายอยู่
"ท่านขุนนางหู?" เสิ่นเถาเถาอุทานด้วยความตกใจ หัวใจจมดิ่งลงอย่างหนัก เขามาอยู่ที่นี่ได้อย่างไร? และเห็นไปมากแค่ไหน?
โจวอิงตรวจดูบาดแผลของเขาอย่างหยาบๆ แล้ว กระสุนตะกั่วพุ่งเข้าชนที่ขาท่อนล่างของเขา เลือดไหลไม่หยุด แต่โชคดีที่ไม่ถูกเส้นเลือดใหญ่ อันตรายถึงชีวิต
"เร็ว! อุ้มไปโรงหมอ! ตามหาหมอหลวงลู่!" เสิ่นเถาเถาตัดสินใจทันที
ทหารหลายนายที่ได้ยินเสียงรีบรุดเข้ามาช่วยกันอุ้มขุนนางผู้ถือราชโองการหูที่ยังร่ำร้องไม่หยุด แล้วรีบวิ่งไปยังโรงหมอเมืองทหารที่อยู่เชิงเขา
ส่วนโจวอิงก็พาคนตรวจตรารอบๆ อย่างรวดเร็ว และจับกุมผู้ติดตามอีกหลายคนที่ซ่อนตัวอยู่ไม่ไกล สีหน้าซีดเผือดด้วยความหวาดกลัว แล้วคุมตัวไปด้วยกัน
ภายในโรงหมอวุ่นวายไปหมดในทันที
กลิ่นคาวเลือดเข้มข้นกลบกลิ่นสมุนไพร เสียงร้องโหยหวนของขุนนางหูดังไปทั่ว corridor: "เจ็บจะตายอยู่แล้ว! รีบช่วยข้าด้วย! หมอหลวงลู่! ช่วยข้าด้วย!"
หมอหลวงลู่สีหน้าเคร่งขรึม แผลนี้…จะรักษาอย่างไรดี? แต่เขาก็ยังสั่งศิษย์: "กดเขาไว้ ตระเตรียมน้ำสะอาด ยาสมานแผล ยาห้ามเลือด! ล้างแผลให้สะอาด เร็วเข้า!"