เขามิได้ถามถึงสิ่งนี้
หนูหนิวที่อยู่ข้างกาย เลียรสหวานที่ติดอยู่ที่ปลายนิ้ว แล้วรีบเสริมขึ้นมาว่า “ยังมีอีกเจ้าค่ะ เวลาท่านแม่ข้าสับไส้เกี๊ยว ตุบ ๆ ๆ! เสียงดังมาก ๆ เลย เขียงยังสั่นเลยเจ้าค่ะ ท่านพ่อบอกว่าท่านแม่ข้าแรงเยอะ” ใบหน้าเล็ก ๆ เต็มไปด้วยความภาคภูมิใจประหนึ่งเป็นเรื่องของตน
ขุนนางผู้ถือราชโองการหู ปากกระตุกเล็กน้อย นี่มันอะไรกัน?
เด็กชายวัยราวเจ็ดแปดขวบ ดูท่าทางจะฉลาดกว่าคนอื่น เพื่อให้ตัวเองเด่น จึงแย่งพูดขึ้นว่า “ข้ารู้ ข้ารู้ ขุนนางลุง หลังเขาบางทีก็มีเสียงดัง เปรี้ยง! น่ากลัวนักละเจ้าค่ะ”
ขุนนางผู้ถือราชโองการหู ฮึดฮัดขึ้นมาทันที ในที่สุดก็มีทางเสียที เขารีบถามต่อ “หลังเขางั้นหรือ หลังเขาตรงไหน เสียงดังได้อย่างไร”
เด็กชายนั้นแอ่นอกขึ้น อย่างภาคภูมิใจประกาศ “ต้องเป็นท่านเจ้าภูเขาปล่อยลมปากแน่นอน ท่านพ่อข้าบอกว่า ลมปากดังไม่เหม็น ลมปากเหม็นไม่ดัง เสียงดังหลังเขาน่ะ ต้องเป็นลมปากดังของท่านเจ้าภูเขา ไม่เหม็น!”
“แฮ่ก...” ซ่งชิงหยวนที่กำลังจิบชาอยู่ข้าง ๆ เกือบสำลักน้ำพุ่งออกมา ฝืนกลั้นไว้ได้ สะอึกไอไม่หยุด
อาลี่ก็กลั้นยิ้มไม่อยู่ รีบก้มหน้าลง ไหล่ทั้งสองข้างสั่นระริก
เด็กคนอื่น ๆ เมื่อได้ฟัง รู้สึกว่าคำพูดนี้ช่างสนุกเหลือเกิน ต่างพากันพูดเป็นเสียงเจี๊ยวจ๊าว
“ใช่ ๆ ปู่ข้าก็พูดแบบนี้เหมือนกัน!”
“ท่านเจ้าภูเขากินอะไรเข้าไป ถึงผายลมเสียงดังขนาดนี้”
“บางทีอาจเป็นท่านยายเจ้าที่เรอ!”
“ไม่ใช่อย่างนั้น ลมมันพัดเข้าไปในถ้ำแล้วส่งเสียงร้อง!”
จินตนาการของเด็ก ๆ ช่างบรรเจิด ยิ่งพูดยิ่งเพ้อเจ้อ ไม่มีสักคำที่ขุนนางผู้ถือราชโองการหู อยากฟัง
เขาถูกรายล้อมด้วย “คำพูดเด็ก ๆ” ที่ส่งเสียงเจี๊ยวจ๊าวของเด็กกลุ่มนี้ ฟังคำพูด “ผายลมบ้าง เรอบ้าง” เหล่านั้น รู้สึกเพียงปวดหัว สีหน้ายิ้มแย้มที่รักษาไว้ไม่อยู่แล้ว เปลี่ยนเป็นเขียว ๆ ขาว ๆ
เขาพยายามดึงบทสนทนากลับมา “ไม่ใช่... หนู ๆ ลุงถามถึง... เสียงเหมือนของใหญ่โตมาก ๆ ตกกระแทกพื้น...”