"คุณหนูเสิ่น พูดตามสัจจะ ฟ้าดินเป็นพยาน" หลิวชีถูกนางจ้องจนใจสั่น ขยับดิ้นรน หน้าผากกระแทกพื้นดังปัง ๆ "ข้า...ข้าจะยังคิดถึงผลประโยชน์ได้อย่างไร ข้ากลัว กลัวจริง ๆ สยงคุยคลุ้มคลั่งแล้ว เขาคลุ้มคลั่งแล้ว ข้าเพียงติดตามซ่งซานเพื่อปากท้อง แต่ก็แค่ถือวิสาสะอ้างอำนาจเขาเพื่อแลกข้าวอุ่น ๆ สักชาม ข้าไม่เคยทำเรื่องที่ทำลายวงศ์ตระกูล ทำร้ายผู้อื่นทั้งชาติ"
เขาหน้าสลด พูดเร็วปรื๊อ "อีกอย่าง ข้าก็มีพ่อมีแม่เลี้ยงดูมา ในบ้านก็มีพี่น้องหญิง ข้า...ข้าทำเรื่องที่มองหญิงเป็นของต่ำต้อยไม่ได้หรอก"
เขาชายตามองนางเหอ แววตาประกอบด้วยความซาบซึ้งจริงใจ "ป้าเหอ ท่านป้า ท่านตักข้าวตักกับข้าวให้ข้าทุกครั้ง เนื้อ...น้ำมัน...ล้วนอิ่มกว่าตอนที่ข้าปนอยู่กับพวกทหารรักษาการณ์นั่นถึงสิบเท่า ท่านป้าใจดี คุณหนูเสิ่นก็เป็นคนดี ถ้าไม่ใช่ท่านที่นำพวกเราสร้างเรือนกระจก จัดโรงเลี้ยง...พวกเราคนจน ๆ อย่างนี้ก็ต้องอดอยากกันหมด ข้ารู้ดีว่าใครดีกับข้า สยงคุยกับซ่งซานพวกนั้นกินเนื้อดื่มสุรา ข้าได้แต่ดมกลิ่น แต่เนื้อของท่านป้าให้ข้าอย่างเต็มคำ ข้าเข้าใจ...เข้าใจว่าอะไรดีอะไรชั่ว"
เขาพูดไปพูดมา เสียงกลับมีอันสั่นเครือ "แค่...แค่เพราะชามเนื้อนี้ เรื่องนี้ข้ารู้แล้ว ไม่อาจไม่บอก คุณหนูเสิ่น ท่านรีบเก็บข้าวของหนี ตอนนี้สยงคุยยังมาไม่ถึง ปีนกำแพงออกจากหลังสถานีพักม้าแล้วเข้าป่าไป หลบคลื่นนี้ก่อน รีบหนี ช้าไปไม่ทันการณ์"
หนีเข้าป่าลึกจะไปได้ไกลเพียงใด สตรีแก่เด็กอ่อนแอ คงทนได้ไม่นาน ต่อให้รอดเงื้อมมือสยงคุยไปได้ ก็มิอาจมีชีวิตรอดในแดนอุณหภูมิติดลบหลายสิบองศาเช่นนี้
สมองของเสิ่นเถาเถาอื้ออึง ขมับเต้นตุบ ๆ หลังความโกรธสิ้นสุด คือความเย็นยะเยือกและความเร่งด่วนไร้ขอบเขต
"พี่รอง" เสิ่นเถาเถาหันขวับ เสียงเร่งจนแทบแตก
ในความมืด เสิ่นเสี่ยวชวนที่กลั้นหายใจฟังอยู่ตลอดเดินเข้ามา ใบหน้าซีดเผือด แต่แววตากลับแฝงความนิ่งสงบที่น่าตกใจ
"ไป" เสิ่นเถาเถาชี้ตรงไปทางที่เซี่ยอวิ๋นจิ่งอยู่ "รีบไป หาท่านเซี่ย บอกว่าสยงคุยจะลงมือแล้ว"
เสิ่นเสี่ยวชวนมิได้ลังเลแม้แต่น้อย พยักหน้าอย่างหนักแน่น เปิดดาลประตู แล้วกลืนหายไปกับสายลมหิมะภายนอกอย่างเงียบเชียบ