"เปรี้ยง!"
ไม่รู้ว่าใครเป็นคนแรกที่ทนทานต่อภาพน่าสะพรึงกลัวนั้นไม่ไหว กระบี่เอวในมือหลุดร่วงลงมากระแทกพื้น ส่งเสียงแหลมเสียดหู ดุจดั่งการล้มลงของโดมิโน่ตัวแรก
"เปรี้ยง... เปรี้ยง..."
เสียงโลหะร่วงหล่นลงพื้นดังขึ้นถี่ ๆ มีดสั้น แม้กระทั่งหมวกเหล็ก ทหารรักษาการณ์ทุกคนราวกับถูกสูบพลังทั้งหมดไป อาวุธในมือร่วงหล่นลงมาทีละชิ้น
ครั้งนี้เปลี่ยนเป็นพวกเขาที่ใบหน้าเต็มไปด้วยความหวาดกลัวและสิ้นหวัง ร่างกายสั่นเทาโดยไม่สามารถควบคุมได้ ขาอ่อนแรงคุกเข่าลงกับพื้น ไม่มีท่าทีดุร้ายเมื่อครู่หลงเหลือแม้แต่น้อย
"...ขอชีวิตด้วยเถิด..."
"พวกเรา...พวกเราถูกบังคับ..."
เสียงร้องไห้ขอชีวิตเข้ามาแทนที่เสียงรบราฆ่าฟันก่อนหน้าในทันใด
สายตาของเซี่ยอวิ๋นจิ่งไม่ได้หยุดอยู่ที่ทหารรักษาการณ์แม้แต่ครู่เดียว เขาใส่ใจเพียงเสิ่นเถาเถาในอ้อมกอดเท่านั้น
ตอนที่นางกระเด็นลอยไป ใบหน้าเล็ก ๆ ที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดนั้น ดั่งรอยประทับตราบนดวงตาของเขา
นางหลับตาสนิท ขนตายาวราวกับปีกผีเสื้ออันเปราะบางปกคลุมใบหน้าซีดขาว มุมปากมีเลือดสีแดงฉานไหลซึมออกมา
มือที่เพิ่งหลุดตอนป้องกันสยงคุยเมื่อครู่ห้อยลงอย่างไม่มีเรี่ยวแรงอยู่ข้างกาย ปลายนิ้วยังกระตุกเล็กน้อย เปื้อนโคลนและเลือด
ความรู้สึกหายใจไม่ออกอย่างรุนแรงเข้าครอบงำเซี่ยอวิ๋นจิ่งในทันใด ความรู้สึกนั้นรุนแรงยิ่งกว่าการเผชิญหน้ากับความตายในทุกสถานการณ์
"จางสวิน" เสียงเรียกของเซี่ยอวิ๋นจิ่งเต็มไปด้วยความเร่งรีบจนแทบแตก "จับกุม ตรวจสอบ ผู้ใดกล้าขัดขืน ฆ่าทิ้งไม่ไว้หน้า"
ยังไม่ทันจบคำ เขาก็อุ้มเสิ่นเถาเถาขึ้นมา ร่างสูงใหญ่พุ่งทะยานออกไปราวกับลูกธนูจากแล่ง เสื้อคลุมใหญ่สีดำปลิวสะบัดตามแรงเคลื่อนไหว พัดหิมะบนพื้นปลิวว่อน
เขาถีบเสิ่นต้าซานที่พยายามจะรับเสิ่นเถาเถาด้วยเท้าข้างหนึ่ง ท่าทางดูรุนแรง แต่แท้จริงแล้วระมัดระวัง
"น้องสาว..." เสียงเรียกของเสิ่นต้าซานที่เต็มไปด้วยความละอายใจถูกเซี่ยอวิ๋นจิ่งเพิกเฉยอย่างสิ้นเชิง
"หมอหลวงลู่...หมอหลวงลู่อยู่ที่ไหน?" น้ำเสียงของเซี่ยอวิ๋นจิ่งเต็มไปด้วยความกระวนกระวาย เขาอุ้มเสิ่นเถาเถาวิ่งตรงไปยังเรือนไม้ของหมอหลวงลู่อย่างสุดกำลัง