เสิ่นเถาเถาเหยียบย่างฝ่าน้ำแข็งที่แตกร่วนเต็มพื้นเข้ามา เซี่ยอวิ๋นจิ่งกำลังใช้ปลายนิ้วแตะยาทาแผลกดลงบนรอยแผลฉีกขาดที่หัวไหล่
อาภรณ์หลุดรุ่ย เนื้อแผลพลิกกลับน่าเกลียดน่ากลัวเป็นสีแดงเข้ม
เสิ่นเถาเถาเห็นร่างกายกำยำของเขาเป็นปกติวิสัยแล้ว
ส่วนเซี่ยอวิ๋นจิ่งก็ชินกับการที่นางบุกรุกเข้ามามองอย่างไม่ยี่หระเช่นนี้
"แบบแปลนกระท่อมไม้ให้เจ้า" นางตบมือลงบนโต๊ะตัวหนึ่ง "นี่ไง แต่เจ้าจะเอาฟรีไม่ได้"
เซี่ยอวิ๋นจิ่งไม่แม้แต่จะเงยหน้า "ครานี้อยากแลกอะไร"
"ข้าวสารสิบชั่ง แป้งขาวห้าชั่ง น้ำมันกับเกลืออย่างละไห" เสิ่นเถาเถากำลังนับนิ้วอันแดงก่ำเพราะความหนาว นัยน์ตาสุกใสจับจ้อง "ผักกาดขาวสดยี่สิบหัว หมู...เอาซี่โครงทั้งซีก!"
ขวดยาถูกกระแทกลงบนโต๊ะอย่างแรง
"เสิ่นเถาเถา" เซี่ยอวิ๋นจิ่งแสยะยิ้มเย็นชา "บัญชีเรียกค่าไถ่ของกระโจมอ๋องตีหรงยังมีหน้ามีตากว่าเจ้า"
"บวกแบบแปลนเตียงไฟอีก!" จู่ ๆ นางก็ชักม้วนหนังแกะที่ซุกไว้ในอกจนอุ่นออกมา คลี่ออก "แควก" ราบไปกับแบบแปลนกระท่อมไม้
แนวปล่องควันที่เส้นหมึกโยงใยดั่งมังกรขดสลัก ข้อความแน่นขนัด "ก่อเตียงไฟ หินเขียวเป็นกระดูก โคลนเหลืองเป็นเนื้อ จุดไฟในเตา ควันไต่ขึ้นเจ็ดช่องทะลวงแนวผนัง ฤดูหนาวอบอุ่น ฤดูร้อนร่มเย็น ที่นอนหนาวเยือกของเจ้าหากก่อเตียงไฟขึ้น..."