“อะไรนะ...รัก...รักหมดหัวใจ?” จางสวินโผเผหน้าตัวเองเข้ามาใกล้จนแทบจะทาบแก้ม
เสิ่นเถาเถาเห็นภาพตรงหน้าพร่ามัวไปชั่วขณะ มือของเซี่ยอวิ๋นจิ่งปัดจางสวินออกไปอย่างแรงจนเขาหน้าคะมำ เกือบตกจากเก้าอี้
“โอ้ย!” จางสวินคร่ำครวญพลางทรงตัวเอาไว้ ยังไม่ทันได้บ่น มองตาค้างเห็นนายของตัวเองใช้มือที่ข้อนิ้วราบเรียบนั้นจับข้อมือเสิ่นเถาเถาไว้ แล้วดึงเธอเข้ามาในอ้อมกอด
เสิ่นเถาเถาแทบจะทรุดลงไปครึ่งตัว ปลายจมูกเฉียดกระทบกับแผงอกแข็งแกร่งของเขา กลิ่นไม้สนหอมเย็นฉ่ำนั่นห่มคลุมเธอลงมาทั้งร่าง จนสมองดับวูบไปเลย
แต่เซี่ยอวิ๋นจิ่งไม่สนใจว่าเธอจะตะลึงหรือไม่ ใบหน้าอันเย็นเยียบโน้มต่ำลง ดวงตาสีดำสนิทที่มิอาจหยั่งความลึกได้จับจ้องเธอไม่วางตา “พูดมาให้ชัด”
สามคำนั้น กระแทกลงบนศีรษะเสิ่นเถาเถา ทำให้ต้นคอเย็นวาบไปทั้งท่อน เสียงไม่ดัง แต่กดดันอย่างประหลาด “อะไรคือ...รักหมดหัวใจ?”
เสิ่นเถาเถาถูกเขากักไว้ในอ้อมกอด เงยหน้าขึ้นด้วยความยากลำบาก สบเข้ากับนัยน์ตาเยียบเย็นที่ไม่ยอมปล่อยง่ายๆ
ลูกตากลมกลิ้งไปมาสองที แล้วเอ่ยออกมาอย่างแห้งๆ น้ำเสียงลอยๆ “เอ่อ...ก็...ก็คือ...ผู้ชายที่ดีไง”
“ใช่ ดีมากเลย เชื่อถือได้มาก และ...เอ่อ...เห็นแก่ความผูกพัน” นางพยายามนึกคำที่ดูดีๆ เท่าที่จะนึกออก ถมลงไปให้หมด
“ผู้ชายที่ดี?” คิ้วของเซี่ยอวิ๋นจิ่งขยับเล็กน้อย แรงที่กุมข้อมือก็คลายลงหลายส่วน
เสิ่นเถาเถาคว้าโอกาสหายใจอันแทบไม่ได้มานี้ ข้อมือว่องไวราวกับปลาไหล ดึงออกมาได้อย่างฉับไว
สีหน้าเจ้าเล่ห์เมื่อครู่ เปลี่ยนเป็นแววตาเป็นประกายของ “แผนการอันยิ่งใหญ่” ได้อย่างไม่มีรอยต่อ
นางพลิกมือ “แคร่ก” กางแผนผังที่ซุกไว้ในอกตลอดเวลาออกมา
“ไม่ต้องสนใจอะไรทั้งนั้น ดูนี่ก่อน” เสิ่นเถาเถาพลางพูดอย่างตื่นเต้น ดวงตาเป็นประกาย พลางวางแผนผังลงบนโต๊ะปัง “ไม่เพียงแต่จะสร้างโรงปักผ้า แต่จะสร้างตึกใหญ่ด้วย”
แผนผังแผ่บนโต๊ะ เส้นสายตัดกันสลับซับซ้อน เป็นสัดส่วนราวกับใช้ไม้บรรทัดวัด
เสาแต่ละต้นมีตัวเลขที่ไม่เคยเห็นมาก่อนกำกับอยู่ และยังมีช่องสี่เหลี่ยมแบ่งไว้หลายช่อง เขียนชัดเจนว่า “ห้องครัว”, “ห้องนอน”, “ห้องน้ำ”... ในแต่ละช่อง ก็ยังมีช่องเล็กๆ ละเอียดอีก