"ครืนครืนครืน..."
ดั่งยักษ์ขาวผู้หลับใหลถูกปลุกให้ตื่นขึ้นอย่างสิ้นเชิง เสียงกัมปนาทราวฟ้าถล่มดินทลายก็ดังขึ้นจากสองข้างของหุบเขา
ทั่วทั้งผืนแผ่นดินสั่นสะเทือน ชั้นหิมะหนาทึบที่มองเห็นได้กลายเป็นสายน้ำสีขาวมหึมาบดบังแสงอาทิตย์ ไหลเทลงมาจากหน้าผาสูงชันเป็นพันจั้ง
เงามัจจุราชเข้าปกคลุมทุกผู้คนในพริบตา!
"วิ่ง!" เซี่ยอวิ๋นจิ่งตาแทบถลน ไร้ซึ่งความสนใจต่อเสือโคร่งตัวนั้น
เขาหันตัวอย่างรวดเร็ว คว้าตัวเสิ่นเถาเถาที่ตะลึงงันเข้ามากอดไว้แนบอก ใช้ร่างกายทั้งหมดห่อหุ้มนางไว้แน่นหนา พร้อมกับออกแรงเท้า พุ่งตัวไปยังหลุมลึกที่ดูเหมือนถูกธารน้ำโบราณกัดเซาะ ด้วยสุดกำลังทั้งหมดที่มี
"นายท่าน!" เสียงร้องตกใจของจางสวินและองครักษ์ส่วนตัวถูกกลืนหายไปกับเสียงคำรามของหิมะถล่ม
ตูม!
สายน้ำหิมะสีขาวราวแม่น้ำสวรรค์ไหลท่วม ทั่วทั้งหุบเขาถูกกลืนกินในพริบตา
เซี่ยอวิ๋นจิ่งกอดเสิ่นเถาเถาไว้ ดั่งเรือลำน้อยกลางมหาสมุทรคลั่ง ถูกพลังมหาศาลนี้กระแทกลงบนผิวน้ำแข็งอย่างแรง
เขารู้สึกเพียงแผ่นหลังราวถูกค้อนยักษ์หนักหมื่นชั่งทุบ อวัยวะภายในราวกับขยับเขยื้อนจากที่ รสชาติหวานคล้ายเลือดเอ่อที่ลำคอ พ่นเลือดออกมาหนึ่งคำ สายตาถูกความขาวที่ไม่มีที่สิ้นสุดกลืนกินในพริบตา
แรงปะทะมหาศาลห่อหุ้มพวกเขาไว้ ทะลวงชั้นน้ำแข็งแตกเป็นเสี่ยง พุ่งตกลงไปยังหลุมมืดลึกใต้ธารน้ำแข็งนั้น
เศษน้ำแข็งและหิมะนับไม่ถ้วนเบียดเสียดเข้ามาจากทุกทิศทุกทาง เซี่ยอวิ๋นจิ่งกอดเสิ่นเถาเถาไว้แน่น ดิ้นรนอย่างสุดกำลังท่ามกลางสายหิมะเย็นเฉียบ
เขาพยายามดิ้นรนขึ้นข้างบน แต่เบื้องบนคือเศษน้ำแข็งที่เทลงมาไม่ขาดสาย ไม่มีทางหนีรอด
ในขณะที่สติกำลังจะถูกความเย็นและความขาดอากาศหายใจกลืนกินจนสิ้นเชิง...
"ปัง!"
แผ่นหลังกระแทกเข้ากับกำแพงหินแข็งแรงกะทันหัน แรงปะทะมหาศาลทำให้เขาพ่นเลือดออกมาอีกครั้ง
แต่ทว่าความตายที่คาดคิดไว้ไม่มาถึง กำแพงหินนั่น... ดูเหมือนไม่ได้ตันทึบ
ถัดจากนั้น แรงดูดมหาศาลก็ดังมาจากเบื้องล่าง สายหิมะเย็นเฉียบห่อหุ้มพวกเขา พุ่งเข้าไปในรอยแยกขนาดใหญ่ที่ซ่อนอยู่ใต้กำแพงหิน
ฟ้าดินหมุนวน ร่างกายถูกควบคุมไม่ได้ กลิ้งไปมา ชนไปมา