ในเตา ฟืนแตกเปลวเสียงดังปะทุ ไฟลุกโชนเต็มที่
หม้อเหล็กใบใหญ่ต้มผักดองและเต้าหู้แข็ง กลิ่นหอมฟุ้งไปพร้อมไอน้ำเดือดพล่าน ดึงดูดให้คนท้องร้องโครกคราก
เสิ่นเถาเถานั่งขัดสมาธิอยู่ข้างโต๊ะใหญ่กลางห้องโถง มือกำถ่านดินสอที่ไหม้ดำครึ่งท่อน ขีดๆ เขียนๆ บนหนังแกะที่ยับยู่ยี่ "เซี่ยอวิ๋นจิ่ง เจ้าว่าในพวกเราที่ถูกเนรเทศนี่มีคนเก่งซ่อนตัวอยู่จริงหรือไม่ กระไรเลยเราออกประกาศกันดีกว่า เรียกรวมผู้มีความสามารถในหมู่คนเนรเทศ แม้เพียงรู้วิชาแปลกๆ นอกรีตก็ตาม ให้ลุกขึ้นยืนทั้งหมด จะเอาข้าวให้ข้าว จะเอาผ้าให้ผ้า"
สายตาของเซี่ยอวิ๋นจิ่งหยุดอยู่ที่ใบหน้าเปี่ยมชีวิตชีวาของเสิ่นเถาเถา แสงไฟจากเตาสะท้อนในดวงตานาง พร้อมความมุ่งมั่นไร้สิ่งใดขวางกั้น
เสียงผู้คนอึกทึกในห้องโถง เสียงตุ๋นจากหม้อไฟ ดูเหมือนถูกกั้นไว้ห่างออกไปชั้นหนึ่ง
"บางคน" เขาเอ่ยปาก ด้วยความเยือกเย็นของผู้ที่หยั่งรู้โลก "ยอมกินข้าวผสมรำทั้งชีวิต ยอมหนาวตายในหลุมหิมะ ก็ไม่ยอม...เปิดเผยวิชาที่ซ่อนอยู่ก้นหีบง่ายๆ"
"เอ๊ะ?" เสิ่นเถาเถาตะลึง ดวงตากลมโต "ทำไมเล่า? มีวิชาแล้วเก็บซ่อนไว้ รอวันอดตายหรือ? ไม่โง่ไปหน่อยหรือ"
นางไม่อาจเข้าใจตรรกะเช่นนี้ได้เลย ในความเห็นของนาง มีวิชาก็ควรแสดงออกมา เพื่อแลกชีวิตที่ดีกว่า เป็นเรื่องธรรมดาสามัญ
สายตาของเซี่ยอวิ๋นจิ่งทอดผ่านนาง ไปหยุดที่ฮูหยินลู่ซึ่งกำลังป้อนข้าวเด็กน้อยอยู่มุมห้องโถง
แสงไฟจากเตาสะท้อนเงาร่างบางของนาง ดวงตาเขาซับซ้อน ปนแววถอนหายใจที่แทบมองไม่เห็น
"ข้าดูแฟ้มคดีของหมอหลวงลู่เมื่อคืนนี้" น้ำเสียงของเขาทุ้มต่ำลง เล่าเรื่องราวที่มีกลิ่นคาวเลือดเก่าๆ "ตระกูลเฉา บรรพบุรุษเป็นจอมขุดสุสานที่มีชื่อเสียง เคยสำรวจสุสานโบราณพันปี นางเมื่อครั้งแต่งงานกับหมอหลวงลู่ ของหมั้นยาวเหยียดแดงฉาน เกียรติยศสูงส่ง ในของหมั้นมีหนังสือโบราณฉบับขาดวิ่น...ห่อด้วยผ้าไหมน้ำแข็ง เก็บในกล่องไม้จินซือหนาน"
เสิ่นเถาเถาเผลอกลั้นหายใจโดยไม่รู้ตัว ไม้จินซือหนาน ผ้าไหมน้ำแข็ง ระดับนี้ฟังดูไม่ธรรมดาเลย