ภายในจวนขุนนาง
เซี่ยอวิ๋นจิ่งวางปลายนิ้วกดลงบนแผนที่หนิงกู่ถ่าขนาดใหญ่บนโต๊ะ เส้นหมึกที่วาดขุนเขาและธารน้ำแข็งทอดตัวคดเคี้ยวใต้ฝ่ามือของเขา "พรุ่งนี้ยามอิ้นสามเค่อ ทหารสอดแนมจะออกเดินทางก่อน ก่อนเที่ยง..."
ยังพูดไม่ทันขาดคำ "ฟู่ล่า" เสียงเสียดแสบดังขึ้นสนั่น!
ม่านสักหลาดหนาหนักที่แข็งเป็นแผ่นกระดานถูกผลักเปิดอย่างแรง ร่างหนึ่งราวกับลูกปืนใหญ่เนื้อมนุษย์ห่อหุ้มไปด้วยลมหิมะพัดวูบเข้ามาในห้อง เสิ่นเถาเถาทั้งศีรษะและใบหน้าเต็มไปด้วยเกล็ดหิมะ ห่อเสื้อคลุมขาดรุ่งริ่งที่ใกล้จะแตกกระจาย ยืนตัวแข็งทื่ออยู่ปลายอีกด้านของแผนที่
"แบ่งที่ดินให้ข้าสักผืน!" นางตะโกนสุดเสียง ริมฝีปากที่แตกแห้งเพราะความหนาวเย็นปรากฏรอยเลือด "ข้าจะสร้างบ้าน!" ลมหายใจพ่นออกมากระทบอากาศเย็นเยือก กลายเป็นหมอกขาวขุ่น
เซี่ยอวิ๋นจิ่งไม่แม้แต่จะเหลือบตา "ที่ดินของเปิ่นหวังมีไว้ฝังคนตายเท่านั้น ไม่เลี้ยงคนเกียจคร้าน"
ข้อนิ้วของเขาเคาะลงบนแผนที่บริเวณทุ่งรกร้างน้ำแข็งทางตอนเหนือ แล้วกล่าวต่อกับจางสวิน "ต้องรีบ..."
จางสวินกอดกาน้ำร้อนยืนอยู่มุมห้อง ลูกตากลิ้งไปมาระหว่างคนทั้งสองแล้วทำเสียงจากปาก "เจี๊ยะๆ... นายท่านเพิ่งจะสั่งเคลื่อนพล คุณหนูเสิ่นตามมาติดๆ จะขอที่ดิน นี่..."