ซวีเฉินแย้มยิ้มราวดอกไม้ผลิบาน ควบม้าเข้าไปอย่างช้าๆ ราวกับจะเข้าไปโผกอดตุ้ยปี้จริงๆ ทว่าขณะที่ม้าของเขากำลังจะสวนทางกับหนานอวี่พอดี
รอยยิ้มเย้ายวนถึงกระดูกบนใบหน้าของซวีเฉินก็จางหายไปในพริบตา กลับกลายเป็นความเย็นชาและอำมหิต
เขาถุยน้ำลายใส่ตุ้ยปี้พลางด่าทอเสียงดัง “ไอ้หมาเปรตตีหรง!”
พร้อมกันนั้น ในมือของเขาก็ปรากฏเหล็กชิ้นหนึ่งที่มีด้ามไม้เล็กๆ ราวกับเล่นกล เขารูดชนวนอย่างรวดเร็วที่สุด แล้วโยนมันใส่ตุ้ยปี้และทหารองครักษ์ที่อยู่ใกล้ๆ อย่างแรง
ส่วนตัวเขาเองก็พุ่งตัวจากหลังม้าไปหาหนานอวี่ ใช้ร่างกายปกป้องหนานอวี่ไว้แน่นหนา
“ฟู่……” ชนวนลุกไหม้อย่างรวดเร็ว
ตุ้ยปี้และทหารองครักษ์ของเขายังไม่ทันตั้งตัว ได้แต่มองดูเจ้าเหล็กที่กรุ่นควันตกลงไปกลางฝูงม้า
“ปัง!”
เสียงระเบิดดังสนั่นในระยะประชิด เศษเหล็กและคลื่นแรงระเบิดพัดกระหน่ำใส่ตุ้ยปี้และองครักษ์ส่วนตัวของเขาอย่างไร้ปรานี
“อ๊า!” เสียงร้องโหยหวนน่าสยดสยอง ม้าคนแหลกลาญ
ตุ้ยปี้ถูกแรงระเบิดซัดปลิว ขาข้างหนึ่งขาดสะบั้นจากเข่า เลือดพุ่งกระเซ็น ร่างกระแทกพื้นเสียงดังลั่น ส่งเสียงร้องราวหมูถูกเชือด
ทหารองครักษ์รอบตัวเขาหลายนายตายคาที่หรือพิการทันที
เซี่ยอวิ๋นจิ่งและเสิ่นเถาเถานำทหารจำนวนมากมาทันเวลา ควบคุมสถานการณ์ได้อย่างรวดเร็ว ฟันทหารตีหรงที่เหลือตายหมด
“เร็ว! ช่วยคน!” เสิ่นเถาเถากระโดดลงจากม้า พุ่งไปหาซวีเฉินที่โถมตัวทับหนานอวี่อยู่