อีกด้านหนึ่ง เสิ่นเถาเถาเพิ่งศึกษากับเซี่ยอวิ๋นจิ่งเสร็จ กำลังกัดซาลาเปาอยู่ แต่เปลือกตากลับหนักอึ้งลงเรื่อยๆ ผักไม่กี่ต้นในชามยังกินไม่หมด ตะเกียบในมือก็เริ่มไม่ obey คำสั่ง เลื่อนหลุดกลับลงไปในชามหลายครั้ง
"อืม..." นางพึมพำอย่างไม่ชัดเจน แล้วกัดซาลาเปาผักดองที่เหลืออีกครึ่งคำ เคี้ยวไปได้สองที...
"ปั้ง"
ตะเกียบหล่นลงบนโต๊ะ ศีรษะเล็กๆ เอียงไปข้างหนึ่ง
ทั้งร่างอ่อนปวกเปียก ล้มระเนระนาดไปข้างๆ
นานเกินไปแล้วที่ไม่ได้เป็นวัวควายยุคใหม่ แค่นอนดึกดูเรื่องสนุก วันรุ่งขึ้นก็ทนไม่ไหวแล้ว
เซี่ยอวิ๋นจิ่งสายตาว่องไว ในเสี้ยววินาทีก่อนที่หัวของเสิ่นเถาเถาจะกระแทกมุมโต๊ะ ยื่นมือออกไปรับร่างน้อยๆ ของนางไว้ในอ้อมแขนอย่างมั่นคง
ก้มลงมอง
คนตัวเล็กในอ้อมแขน ปากเล็กๆ ยังเผยอเล็กน้อย ลมหายใจสม่ำเสมอ ยาวนาน ที่แท้... ก็หลับไปแล้วอย่างนั้นเอง
ในดวงตาคมเข้มของเซี่ยอวิ๋นจิ่ง เต็มไปด้วยความจนใจและความเอ็นดูที่ปิดไม่มิด
เขาปรับท่าทางอย่างระมัดระวัง ให้เสิ่นเถาเถาพิงได้สบายขึ้น แล้วอุ้มนางในแนวนอน กิริยาเบามือราวกับกลัวว่าจะรบกวนฝันดีของนาง
เสิ่นเถาเถาซุกตัวในอ้อมแขนเขา หาที่สบายกว่าเดิม ศีรษะเล็กๆ หนุนอยู่บนวงแขนที่แข็งแรงของเขา หลับลึกยิ่งขึ้น
เซี่ยอวิ๋นจิ่งอุ้มนาง เดินไปที่เตียงนอนดินเผาในห้องอบอุ่น วางนางลง ดึงผ้าห่มผืนข้างๆ มาห่มให้อย่างถี่ถ้วน สอดมุมผ้าให้แน่น