ทุกถ้อยคำเสิ่นเถาเถาได้ยินถ้วนถี่ แต่นางไม่อาจเชื่อได้เลยว่าเสี่ยวชีเยว่ที่รักซ่งชิงหยวนมากถึงเพียงนั้นจะลงมือทำร้ายเขาได้ เบื้องหลังเรื่องนี้ต้องมีเหตุอันใดซ่อนเร้นแน่
“อวิ๋นจิ่ง เรื่องนี้ไม่มีทางเป็นฝีมือชีเยว่ นางต้องถูกกลั่นแกล้งใส่ร้ายแน่” เสิ่นเถาเถากุมแขนเซี่ยอวิ๋นจิ่ง น้ำเสียงร้อนรนยิ่งนัก
เซี่ยอวิ๋นจิ่งสีหน้าเย็นชา เขามิได้ไม่สงสัยเช่นกัน แต่เขาใจเย็นยิ่งกว่า “ข้ารู้ ทว่าตอนนี้สำคัญที่สุดคือต้องช่วยชิงหยวน เรื่องอื่นค่อยว่ากันเมื่อฮูหยินลู่มาถึง ก่อนที่ความจริงจะกระจ่าง จำเป็นต้องควบคุมตัวชีเยว่ไว้ก่อน เพื่อปกป้องนางเช่นกัน”
ไม่นาน ฮูหยินลู่ก็ถือกล่องยาเดินทางมาถึงอย่างเร่งรีบ นางเห็นสภาพอันน่าสยดสยองในห้อง ก็ถึงกับสูดลมหายใจเย็นเยียบ แต่ก็ตั้งสติได้ทันที รีบเข้าไปตรวจบาดแผลของซ่งชิงหยวน
หลังตรวจอย่างละเอียด ฮูหยินลู่ก็โล่งใจ เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่แฝงความดีใจเล็กน้อย “โชคยังดีที่มีดสั้นเฉียดเส้นชีพจรไปเพียงครึ่งชุ่น เลือดเสียมากแต่ยังไม่ถึงแก่นแท้ ยังพอช่วยได้!” นางรีบหยิบเข็มทองและผงยา เริ่มช่วยชีวิตอย่างสุดกำลัง
หัวใจของทุกคนที่แขวนอยู่ค่อย ๆ ผ่อนคลายลงบ้าง แต่อากาศในห้องยังคงอึดอัดจนหายใจแทบไม่ออก
เวลาผ่านไปทีละน้อย จนกระทั่งท้องฟ้าเริ่มสาง ซ่งชิงหยวนจึงค่อย ๆ ฟื้นขึ้นมาภายใต้การช่วยเหลือของฮูหยินลู่
เขาลืมตาขึ้นอย่างอ่อนแรง เห็นเซี่ยอวิ๋นจิ่ง เสิ่นเถาเถา และบิดามารดาที่น้ำตานองหน้าอยู่รอบเตียง แล้วหันไปมองเสี่ยวชีเยว่ที่ยังสลบไสลอยู่บนเตียงอีกฟากหนึ่ง ดวงตาแวบวับด้วยความเจ็บปวด