"พ่ะย่ะค่ะ ท่านอาจารย์!" หลิวชีรับคำแล้วรีบออกไป
เกาเหวินหยวนเอ่ยขอบคุณไม่ขาดปาก สายตาคมกริบกวาดผ่านเสี่ยวชีเยว่ราวกับไม่ได้ตั้งใจ ห้วงลึกของดวงตาวาบเร้นความเย็นยะเยือก
เขาคิดในใจ: ซ่งชิงหยวนเป็นขวานคู่กายของเซี่ยอวิ๋นจิ่ง เปี่ยมด้วยเล่ห์เหลี่ยมและปัญญา หากรั้งจุดอ่อนของเขาได้... หญิงสาวรูปลักษณ์อ่อนแอบริสุทธิ์ผู้นี้อาจเป็นช่องโหว่ก็เป็นได้
ขณะนั้นเอง ชายองครักษ์ที่อยู่เบื้องหลังเกาเหวินหยวนก็ก้าวขึ้นมาข้างหน้าหนึ่งก้าว ใบหน้าเต็มไปด้วยรอยยิ้มซื่อตรงเอ่ยกับเสี่ยวชีเยว่ว่า "คุณหนูชีเยว่ชื่นชอบสัตว์ตัวน้อยด้วยหรือ ข้าสังเกตว่าคุณหนูแววตาดูเฉลียวฉลาด คงจะว่ายน้ำเก่งไม่น้อย ได้ยินว่าแม่น้ำชางหลานใสกระจ่างจนเห็นพื้น หากได้ว่ายเล่นสักครั้งคงเป็นสุขสุดประมาณ"
หัวข้อสนทนากระโดดไปมาเสียดื้อ ๆ แต่กลับถูกใจเสี่ยวชีเยว่พอดี นี่เป็นหนึ่งในเรื่องไม่กี่เรื่องที่หล่อนภูมิใจ เมื่อได้ยินมีผู้เอ่ยถาม ความระแวงในใจก็ลดลงเล็กน้อย เงยหน้าขึ้นตอบเสียงเบา "ก็... พอได้ ข้าดำน้ำจับปลาเป็นด้วยนะ"
แววตาเหล่าองครักษ์ผู้นั้นวาบเร้นประกายสมปรารถนา ยังคงใช้ท่วงท่าสนทนาทั่วไป แต่แท้จริงแล้วค่อย ๆ ล่อหลอกทีละก้าว "โอ้ เก่งไม่น้อย คุณหนูชีเยว่ดำน้ำได้นานเท่าใด เห็นได้ไกลแค่ไหนใต้ผิวน้ำ ได้ยินว่าท้องทะเลลึกยังมีเรือจมกับสมบัติมากมาย คุณหนูเคยพบเห็นบ้างหรือไม่"
เสี่ยวชีเยว่จิตใจเรียบง่าย ถูกเอ่ยถึงเรื่องถนัดอีก ความระวังตัวก็ร่อยหรอลง เปิดใจพูดจาตามคำถาม "ข้าดำได้... นับได้ถึงร้อยกว่า... ตอนน้ำใส ๆ เห็นได้ไกลทีเดียว เรือจมข้าไม่เคยเห็น แต่เคยเห็นหินงาม ๆ อยู่หลายก้อน..."