ลมวสันต์พัดผ่านแอ่งน้ำที่โค้งเว้าของหุบเขาแล้ววกกลับออกมา แรงยิ่งกว่ามีดเสียบเข้าที่หน้า
เศษอิฐปนเขม่าไฟปลิวเข้าหน้าคน ทำให้แสบคอจนเจ็บแปลบไปถึงปอด
เตาเผาอิฐหลักตั้งตะหง่านราวอสูรร้ายที่หมอบนิ่งอยู่ ปากเตาสีดำสนิทลอดควันจางๆ ออกมาเป็นเส้นสาย นั่นคือไฟในเตาที่ยังคุกรุ่น รอวันเปิดเตา
ด้านข้าง เตาเผาอิฐหลังใหม่หลายหลังเพิ่งก่อฐานหินได้เพียงครึ่งคน ชาวตระกูลจี้ผู้แข็งแรงหลายสิบคนกำลังหอบหายใจยกกำแพงดินอัดแน่น
เสิ่นต้าซานแบกถ่านหินดำหนึ่งกระบุงเดินมาส่ง ก้าวเท้ามั่นคง เขาเช็ดหน้าผาก เหงื่อผสมเขม่าทำให้เกิดรอยดำบนใบหน้า
จี้ซุ่ยซุ่ยยืนอยู่ไม่ไกล ตรวจสอบรอยต่อของดินอัดทุกจุดอย่างละเอียด
“พี่เสิ่น” เสียงของนางไม่ดังนัก แต่ทำให้หน้างานที่วุ่นวายเงียบลงทันที “รอยโคลนที่ฐานหินตรงนี้ยังอัดไม่แน่น น้ำฝนซึมเข้าไป พอพ้นฤดูใบไม้ผลิก็ต้องแตกร้าว ต้องอัดใหม่ ท่านทำได้หรือไม่”
“ได้ ได้” เสิ่นต้าซานรีบวางหินลง แล้วเรียกชายหนุ่มสองคนที่อยู่ใกล้ “ท่านหัวหน้าตระกูลจี้สั่งให้อัดใหม่ ใช้แรงกันหน่อย อย่าขี้เกียจ”
เขาชูค้อนอัดดิน ทุบลงไปไม่กี่ครั้ง ก็ทำให้หินที่หลวมถูกอัดแน่นอีกครั้ง
จี้ซุ่ยซุ่ยย่อตัวลง ใช้นิ้วควักดินในรอยแยกหินที่เย็นเฉียบ หยิบโคลนเปียกขึ้นมาหน่อยหนึ่ง “น้ำที่ใช้อัดดิน ต้องใช้น้ำอุ่น ดินที่ผสมน้ำเย็น แช่แข็งเร็ว ความเหนียวไม่พอ”