เสิ่นเถาเถารู้สึกหัวใจจมดิ่งลงอย่างแรง ถังน้ำแกงในมือหล่นกระแทกพื้นด้วยเสียงดัง "เคร้ง" น้ำแกงร้อนๆ กระเด็นใส่รองเท้าหนังของนาง แต่นางกลับไม่รู้สึกตัว
เสียงจานชามในโรงครัวหยุดลงทันที จานดินเผาหยาบในมือนางเหอหล่นลงกับพื้นดัง "ปั้ง" แตกเป็นเสี่ยงๆ
ตามมาด้วยเสียงร้องไห้สุดสลดของหนูหนิว "แม่ แม่"
เสิ่นเถาเถาราวกับลูกธนูที่ถูกยิงออกจากแล่ง รีบวิ่งตรงไปยังกระท่อมไม้
เบื้องหลังนาง บรรดานักโทษเนรเทศที่พักผ่อนอยู่รอบๆ โรงครัวต่างตกใจกับเสียงดังกล่าว พากันลุกขึ้นยืน บ้างก็ลังเล บ้างก็ด้วยความอยากรู้อยากเห็น แห่กันไป
ยังไม่ทันจะวิ่งไปถึง ภาพภายในกระท่อมไม้ก็ทำให้ตาเบิกกว้างด้วยความโกรธแค้น
ประตูบานใหญ่เปิดอ้าไว้เบี้ยวๆ
ภายในแสงสลัว มีเพียงตะเกียงน้ำมันที่ทำจากหม้อดินแตก ๆ ส่องแสงริบหรี่
จางต้าโถว นักโทษเนรเทศที่ชอบรังแกหญิงและเด็ก กำลังเหมือนสุนัขป่าที่หิวโซ กดชุนเหนียงร่างบางซึ่งอ่อนแอลงกับพื้นดินเย็นเฉียบ
เสื้อแจ็กเกตเก่าครึ่งตัวที่ชุนเหนียงใส่อยู่ถูกฉีกขาด เผยให้เห็นผิวที่เขียวคล้ำเพราะความหนาวเย็น นางพยายามดิ้นรนเตะต่อย ข่วน และกรีดร้องด้วยความสิ้นหวังราวกับสัตว์ติดกับ
จางต้าโถวใช้มือข้างหนึ่งบีบคอชุนเหนียงจนเกือบหายใจไม่ออก อีกมือหนึ่งที่สกปรกกำลังดึงเข็มขัดกางเกงของนางอย่างหยาบคาย
เขาพ่นกลิ่นปากเหม็นและคำรามอย่างน่ากลัว "แสร้งทำเป็นสาวบริสุทธิ์อะไรนักหนา อีแพศยา อีร่าน ข้าให้หน่วยค่าแรง หน่วยค่าแรงหนึ่งหน่วย ให้นอนด้วยสักคืน จะเป็นไรไป? เอ๊อะ?"
น้ำลายของเขากระเด็นใส่หน้าชุนเหนียง "เมื่อก่อนแค่ครึ่งเดียวของข้าวนึ่งเปรี้ยวๆ เน่าๆ เจ้าก็ยอมก้นให้ข้าได้ ตอนนี้ข้าเพิ่มราคาให้แล้ว ยังไม่พอใจอีก เรอะ หน้ามีก็ไม่เอาหน้า"
"ถุย!" ชุนเหนียงถ่มน้ำลายเลือดใส่หน้าเขาอย่างแรง ดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธ ไม่รู้ว่าพลังจากไหน ดิ้นหลุดจากมือที่บีบคอ แล้วชักมีดทำครัวที่เปล่งประกายเย็นเยียบออกมาจากกองฟางข้างตัว
"ออกไป ไอ้สัตว์เดรัจฉาน ออกไปให้พ้น!" นางตะโกนสุดเสียง มือที่ถือมีดรำไปมาอย่างบ้าคลั่งในความมืด เกิดเสียงลมหวีดหวิว "แม่ไม่ขาย ตายก็ไม่ขาย หนูหนิว รีบหนีไป"