ใบหน้าหล่อเหลาของเขาเกร็งตึงขึ้นทันที สีแดงระเรื่อที่หูที่เพิ่งเก็บกดไว้ได้ยากลำบากพลันลุกโชนขึ้นอีกครั้ง
ดวงตาดั่งห้วงน้ำเย็นเยียบมีสะเก็ดน้ำแข็งร่วงกราวลงมา มองถลึงจางสวินอย่างดุดัน: หุบปาก!
จางสวินหดคอ แต่รอยยิ้มเจ้าเล่ห์ที่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นและความคาดหวังบนใบหน้ากลั้นไม่อยู่จริงๆ
เซี่ยอวิ๋นจิ่งสูดลมหายใจเข้าลึก เก็บกดความรู้สึกสับสนวุ่นวายทั้งร้อนทั้งเย็นในใจแนบแน่น พยายามรักษาท่าทางเฉยเมยเช่นเคย เพียงแต่เสียงแหบพร่าลงกว่าปกติเล็กน้อย สายตาไม่มองเสิ่นเถาเถา จับจ้องเพียงพื้นดินสามฉื่อข้างเท้านาง "เมื่อครู่อันตรายนัก เจ้ายอมเสี่ยงชีวิตเพื่อช่วยผู้อื่น บอกมา ต้องการรางวัลใด"
มาแล้ว มาแล้ว!
จางสวินตั้งหูฟังทันที ผู้คนรอบข้างที่ดูเรื่องสนุกก็ต่างตั้งหูฟังด้วย
เซี่ยอวิ๋นจิ่งกำนิ้วมือที่ซ่อนอยู่ในแขนเสื้อกว้างแน่น: เงินทอง? นางดูไม่เหมือนคนที่โลภมากในวัตถุธรรมดาเช่นนั้น หนังสืออภัยโทษ? ทั้งครอบครัวนางถูกเนรเทศมาที่นี่... หรือนางจะเหมือนสตรีอื่นๆ... คิด... คิดจะ...
ในหัวของเซี่ยอวิ๋นจิ่งควบคุมความคิดไม่ได้ ผุดภาพเอวบางของนางที่บิดไปมาในพื้นที่คับแคบเมื่อครู่ และสัมผัสนุ่มนิ่มที่กระแทกเข้ามาในอก ความรู้สึกรุ่มร้อนรุนแรงยิ่งขึ้นพลุ่งพล่านขึ้นมา!
หัวใจเต้นระส่ำระสายยิ่งกว่าตอนที่เรือนเพิ่งถล่ม
หากนางเอ่ย... ข้าเองก็ไม่ใช่...
เสิ่นเถาเถาไม่เห็นคลื่นมหึมาในใจของเซี่ยอวิ๋นจิ่ง
นางเพิ่งรอดตายมา ได้ยินคำว่า "รางวัล" นางไม่เคยคิดไปทางอื่นเลย
เท้าเอวเล็กน้อย ตะโกนออกเสียงเต็มเปี่ยมถึงความปรารถนาอันแรงกล้าในใจ: "ใต้เท้า ข้าต้องการเสบียงบ้าง หากยังพอได้... รบกวนให้พลั่วกับพวกเราอีกสองอันเถิด"
นางถึงกับรู้สึกว่าข้อเรียกร้องนี้สมจริงเต็มที จึงพยักหน้าแรงอีกครั้งเพื่อเน้นย้ำ