บุรุษตระกูลเสิ่นได้รับมอบหมายให้ตัดฟืน ส่วนสตรีถูกไล่ต้อนไปตักมูลสัตว์ที่คอก
เสิ่นเถาเถาแอบดึงชายเสื้อขาด ๆ ของพี่ใหญ่เบา ๆ เป็นสัญญาณให้ตามนางไปก่อน
นางพาพี่ใหญ่เลาะไปยังเพิงเครื่องมือหลังเรือนไม้ไผ่ของสถานีพักม้า ที่นั่นมีกองไม้กระดานหักและคันไถเก่าผุพัง นางคิดจะหาไม้หนา ๆ สักชิ้นมาดัดแปลงเป็นพลั่ว อย่างไรเสียนางทนลำบากได้เพียงไหนก็รับไม่ได้ที่จะต้องควักมูลสัตว์ด้วยมือเปล่า
เพิ่งถึงมุมเรือนใหญ่ ก็ได้ยินเสียง “โครม” ดังสนั่นหวั่นไหวดุจฟ้าถล่ม!
นั่นคือระเบียงทางเดินที่เชื่อมต่อโรงฟืนของสถานีพักม้า จันทันขนาดเท่าชามข้าวพร้อมก้อนน้ำแข็งเกาะติดมานานปี เหมือนสันหลังวัวแก่ที่แบกรับไม่ไหว ส่งเสียงดังเปรี๊ยะหักสะบั้น
ชายคาครึ่งแผ่นถล่มลงมาพร้อมก้อนหิมะและสะเก็ดน้ำแข็ง ฟาดใส่ผู้คนอย่างไม่ทันตั้งตัว
“หลบไป!” เสียงของเสิ่นเถาเถาดังเร็วกว่าที่สมองจะคิด!
ภาพตรงหน้าพร่าเลือน เซี่ยอวิ๋นจิ่งที่เมื่อครู่ยังยืนเคียงบ่าอยู่กับองครักษ์น้อยจางสวิน กลับถูกกลุ่มหมอกหิมะกลืนหายไปในพริบตา
นางโผเข้าไปโดยสัญชาตญาณหมายจะคว้าตัวจางสวินไว้ แต่เท้ากลับลื่นไถล กลับเป็นว่าโครมเข้าใส่ร่างสูงกำยำในอาภรณ์สีครามเข้มอย่างแรง
ตุ่บ!
เคร้งเคร้ง——
ทั้งคู่กลิ้งหลุน ๆ หล่นเข้าไปในช่องประตูโรงฟืนแคบ ๆ ข้าง ๆ
แทบจะในเวลาเดียวกัน จันทันหักที่หนักและผุพัง ผสมโรงกับเศษกระเบื้องดินเผา ก้อนหิมะ และก้อนน้ำแข็ง ทลายลงมาราวกับน้ำตก
เสียงดังสนั่นกัมปนาท ซากปรักหักพังอุดทางออกที่พวกเขาหล่นเข้ามาจนตัน ปลายด้านหนาของจันทันหักค้างอยู่บนกำแพงเตี้ยของช่องประตู ส่วนปลายอีกด้านเสียบลงไปในหิมะบนพื้น ลักษณะคล้ายใบมีดกิโยติน
ฝุ่นคละคลุ้งไปทั่ว สำลักจนไอขากคัก
เสิ่นเถาเถาล้มจนตาเหลือก หน้าผากกระแทกเข้ากับวัตถุแข็งเย็นเฉียบ ตาพร่ามัวเห็นดาว
พอภาพตรงหน้าชัดขึ้นเล็กน้อย เลือดทั่วร่างแทบแข็งค้างไปครึ่งหนึ่ง!
นางกับเซี่ยอวิ๋นจิ่ง ถูกหนีบแน่นอยู่ในซอกแคบทรงสามเหลี่ยมอย่างขยับเขยื้อนไม่ได้
พื้นที่คับแคบอย่างยิ่ง นางทับอยู่บนร่างของเซี่ยอวิ๋นจิ่งเต็ม ๆ