"ไม่——"
เสียงกรีดร้องของเสิ่นเถาเถาแหลมคมจนไม่เหมือนเสียงมนุษย์
"ปัง!"
เสียงอันดังที่ทำให้หัวใจแทบหยุดเต้น เป็นเสียงของร่างกายเนื้อหนังที่กระแทกเข้ากับกำแพงหินแข็งอย่างรุนแรง
ร่างสูงใหญ่ของเซี่ยอวิ๋นจิ่งกระแทกเข้ากับกำแพงหินอย่างแรง ก่อนจะร่วงหล่นลงมาอย่างไร้เรี่ยวแรง เลือดสีแดงเข้มทะลักออกมาจากหน้าผาก ริมฝีปาก และจมูกของเขาทันที ทำให้กำแพงหินและพื้นเย็นเฉียบเปื้อนไปด้วยเลือด
แต่ในวินาทีที่ร่างของเขาร่วงหล่น แผ่นหินขนาดมหึมาสีดำเขียวหนาครึ่งศอกที่เขากระแทกเข้าไปด้วยชีวิตของตัวเอง ก็พังทลายลงมาอย่างสนั่นหวั่นไหว เศษหินแตกกระจายราวกับสายฝนตกลงมา
แสงไฟสายหนึ่ง ส่องเข้ามาจากช่องที่พังทลายนั้น
แสงที่จ้าเกินไปทำให้เสิ่นเถาเถาหลับตาลงโดยไม่รู้ตัว น้ำตาไหลออกมาอย่างไม่สามารถควบคุมได้
นางคลานไปที่ข้างกายเซี่ยอวิ๋นจิ่งอย่างไม่คิดชีวิต เขานอนอยู่ในกองเศษหินและกองเลือด ผ้าพันแผลที่หน้าอกเปื้อนเลือดจนแดงฉานไปหมดแล้ว
"เซี่ยอวิ๋นจิ่ง! เซี่ยอวิ๋นจิ่ง!" นางร้องไห้คร่ำครวญ มือไม้สับสนพยายามจะอุดแผลที่หน้าผากของเขา แต่เลือดก็ยังไหลทะลักออกมาจากซอกนิ้ว ของเหลวอุ่น ๆ แผดเผาจนนาง feels หัวใจจะสลาย
ทันใดนั้นเอง
"ท่านนาย!"
"คุณหนูเสิ่น!"
เสียงเรียกที่อยู่ไกลออกไปแต่เต็มไปด้วยความดีใจอย่างใหญ่หลวง ดั่งเสียงจากสรวงสวรรค์ ทะลุผ่านกลุ่มควันและฝุ่นที่พังทลาย ลอดผ่านแสงไฟเข้ามาแผ่วเบา
เป็นจางสวิน ฮูหยินลู่ และองครักษ์ส่วนตัว
พวกเขาตามหามาเจอแล้ว
ความรู้สึกอ่อนเพลียหลังรอดชีวิตมาได้ราวกับคลื่นยักษ์ซัดเข้าท่วมเสิ่นเถาเถาในทันที นางทนไม่ไหวอีกต่อไป ดวงตาดำมืดลง ร่างกายทรุดลงไปข้างหน้าอย่างไร้เรี่ยวแรง
ในวินาทีสุดท้ายก่อนหมดสติ มือที่เปื้อนเลือดของนางยังคงปกป้องศีรษะของเซี่ยอวิ๋นจิ่งไว้แน่น
ไม่รู้เวลาผ่านไปนานเท่าใด ท่ามกลางความมืดมัว เสียงที่คุ้นเคย เสียงหนึ่งซึ่งเต็มไปด้วยความวิตกกังวลและความอ่อนโยนที่นางไม่เคยได้ยินมาก่อน เรียกซ้ำแล้วซ้ำเล่า: "เถาเถา... เถาเถา..."
เสียงนั้นดั่งเชือกเส้นหนึ่ง ค่อย ๆ ดึงเสิ่นเถาเถาขึ้นมาจากเหวลึกแห่งความมืด
นางเบื่อตาขึ้นมาอย่างยากลำบาก ตรงหน้าเต็มไปด้วยรัศมีแสงที่พร่ามัว