เสียงของฮูหยินลู่ทอดยาวและหนักแน่น "ภาพเขียนฝาผนังนั้น...มิใช่เรื่องเพ้อฝัน บันทึกของคุณปู่กล่าวถึงชนเผ่าเล็กๆ ที่สูญสลายไปในสายลมและทรายมาเนิ่นนาน—'ถูเล่อ' พวกเขาอาศัยอยู่ในดินแดนหนาวเหน็บสุดขั้วมาหลายชั่วอายุคน นับถือความเชื่อโบราณดึกดำบรรพ์ในการบูชา 'มารดรผู้ยิ่งใหญ่' แต่ที่น่าขันก็คือ แก่นแท้ของการบูชานี้มิได้มาจากความเคารพเกรงขามอย่างแท้จริง หากแต่เป็น...ความคลั่งไคล้ที่ถือว่าการให้กำเนิดเป็นเพียงศาสนบัญญัติเดียว"
นางหยุดไปครู่หนึ่ง แววตาวาบไปด้วยความรังเกียจที่ยากจะเอ่ยเป็นคำ "ชนเผ่าถูเล่อ ผู้คนน้อยนิด เลือดเนื้อร่อยหรอ ณ จุดใดไม่ทราบ ชนเผ่ากลับเหลือเพียงสตรีวัยเจริญพันธุ์ผู้มี 'สายเลือดมารดร' เพียงผู้เดียว ได้รับการยกย่องเป็น 'ราชินีศักดิ์สิทธิ์' นางกลายเป็นความหวังเดียวที่ชนเผ่าจะสืบต่อไป และเป็น...เครื่องมือให้กำเนิดบุตร...ของบุรุษทั้งปวงในเผ่า"
หัวใจของเสิ่นเถาเถาจมวูบ ความเย็นยะเยือกแล่นขึ้นตามสันหลัง นางราวกับมองเห็นจุดจบอันน่าสะอิดสะเอียนนั้นแล้ว
"ราชินีถูกขังอยู่บนแท่นบูชาสูงตระหง่าน ราวกับสัตว์มีค่า ที่ถูกขังไว้เพื่อเพาะพันธุ์ บุรุษทุกคนในเผ่าขึ้นไปบนแท่นบูชา เพียงเพื่อหว่านเมล็ดพันธุ์สืบสายเลือดลงในครรภ์ของนาง" เสียงของฮูหยินลู่แฝงความโกรธที่ถูกกดไว้
"ปีแล้วปีเล่า วันแล้ววันเล่า นางมิใช่ 'คน' อีกต่อไป เพียงแต่เป็นภาชนะที่แบกรับความหวังของชนเผ่าทั้งหมด"
"ในที่สุด นางก็ตั้งครรภ์ ทั่วทั้งเผ่าต่างชื่นมื่น ถือว่าเป็นความเมตตาจากมารดร แต่ว่า..." น้ำเสียงของฮูหยินลู่พลันแผ่วลง "เมื่อทารกคลอดออกมา กลับเป็น...ปีศาจ..."
"ศีรษะใหญ่โต แขนขาลีบเล็ก ผิวคล้ำเขียว หายใจแผ่วเบา ยิ่งไปกว่านั้น...ภายในผ้าห่อตัว ทารกกลับลืมตาขึ้นมาสองดวงที่ไร้ซึ่งรูม่านตา จ้องมองโลกใบนี้อย่างเงียบงัน"
"ความหวาดกลัวเข้ามาแทนที่ความดีใจในพริบตา หมอผีและผู้เฒ่าผู้แก่ของเผ่าต่างพากันร้องด้วยความตกใจว่า 'นี่คือคำสาปของมารดร เป็นหลักฐานว่าสายเลือดของเผ่าถูกทำให้แปดเปื้อนจนเทพเจ้ากรณ์โกรธ ปีศาจพิการตนนี้ บอกล่วงหน้าว่าสายเลือดถูเล่อจะขาดสะบั้นลงอย่างสิ้นเชิง เป็นนิมิตหมายแห่งการล่มสลาย'