เซี่ยอวิ๋นจิ่งรีบลุกขึ้น เดินไปที่โต๊ะ รินน้ำอุ่นที่อุ่นไว้ข้างเตาถ่านมาตามชามหนึ่ง ค่อยๆ ลองอุณหภูมิอย่างระมัดระวัง แล้วจึงถือมาที่ข้างเตียง
เขาไม่ได้ยื่นให้หล่อน หากแต่ใช้มือข้างหนึ่งประคองท้ายทอยของหล่อนไว้เบาๆ อีกมือหนึ่งถือชาม ประกับขอบชามแนบกับริมฝีปากของหล่อน
สายน้ำอุ่นชุ่มฉ่ำลำคอที่แห้งผาก นำพาความอบอุ่นแสนสบายมาให้
เสิ่นเถาเถาจิบทีละน้อยๆ แต่สายตากลับจับจ้องอยู่ที่ใบหน้าของเซี่ยอวิ๋นจิ่งซึ่งอยู่ใกล้เพียงชั่วก้าว
เขาก้มเปลือกตาลง จดจ่อมองน้ำในชาม คมมุมด้านข้างภายใต้แสงสลัวนั้นดูแข็งกร้าวยิ่งนัก ทว่าแฝงไปด้วยความอ่อนโยนที่ไม่อาจเอ่ยถึง
นางสามารถมองเห็นรอยคล้ำใต้ตาของเขาได้อย่างชัดเจน นั่นคือร่องรอยของการอดหลับอดนอนตลอดทั้งคืน
เมื่อน้ำในชามหมด เซี่ยอวิ๋นจิ่งวางชามลงเบาๆ แล้วใช้ปลายนิ้วเช็ดคราบน้ำที่มุมปากของหล่อนอย่างอ่อนโยน การเคลื่อนไหวนั้นเป็นธรรมชาติราวกับเคยทำมาแล้วนับพันครั้ง
“ยังเจ็บอีกหรือไม่?” เขาถามเสียงเบาอีกครั้ง น้ำเสียงนุ่มนวลกว่าเมื่อครู่
เสิ่นเถาเถาสัมผัสได้ถึงพลังยาแผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย จึงส่ายหน้าเบาๆ “ดีขึ้นมากแล้ว ยานั่น... วิเศษยิ่งนัก”
นางหยุดเล็กน้อย มองเข้าไปในดวงตาของเขา ด้วยความกระจ่างแจ้งที่หยั่งรู้ทุกสิ่ง “ที่นางจางสวินพูด ข้าล้วนได้ยินหมดแล้ว”
การเคลื่อนไหวของเซี่ยอวิ๋นจิ่งหยุดชะงักเล็กน้อย เขาเงยหน้าขึ้น ประสานสายตากับดวงตากลมใสขาวดำของหล่อน ในนั้นไม่มีความตำหนิ ไม่มีความหวาดหวั่น มีเพียงความเข้าใจอันสงบนิ่ง นางรู้แล้ว รู้ว่าสิ่งนั้นคือสิ่งปกป้องชีวิตของเขา
“ยาหนึ่งเม็ดเท่านั้นเอง” น้ำเสียงของเซี่ยอวิ๋นจิ่งทุ้มต่ำและสงบนิ่ง ราวกับกล่าวถึงเรื่องเล็กน้อยเพียงเท่านั้น “เจ้ามีชีวิตอยู่ ย่อมสำคัญกว่าสิ่งใด”
หัวใจของเสิ่นเถาเถาสั่นไหว นางจ้องมองเขา มองดูดวงตาคู่ที่สะท้อนเงาของนางอย่างชัดเจนในยามนี้ ลำคอเหมือนมีอะไรมาอุดตัน
นางอยากบอกว่า ท่านต่างหากคือคนสำคัญที่สุด นางอยากบอกว่า ต่อไปอย่านำสิ่งปกป้องชีวิตไปมอบให้ผู้อื่นได้ง่ายๆ อีก
ทว่าคำพูดเหล่านี้ เมื่อกระทบกับความมุ่งมั่นในแววตาของเขาแล้ว ล้วนดูอ่อนแรงและไร้ความหมายไปเสียสิ้น