ไอ่ลี่ข่าก็ลุกขึ้นยืนอย่างรวดเร็ว ใบหน้าเต็มไปด้วยความกังวลจ้องมองฮูหยินลู่
ฮูหยินลู่ถอนหายใจเฮือกหนึ่ง "บาดแผลสาหัสนัก เลือดเสียมาก ตัวร้อนเพราะลมหนาวเข้าขั้ว ข้าได้ห้ามเลือดและเย็บแผลจนสุดความสามารถแล้ว ใช้ยารักษาบาดแผลที่ดีที่สุดและน้ำแกงโสมประคองชีวิตไว้ แต่จะรอดหรือไม่ก็ต้องดูคืนนี้ หากไข้ลดได้ก็ยังมีหวังรอดห้าเศษ"
ไอ่ลี่ข่าได้ยินดังนั้น ร่างกายสั่นเทิ้ม ใบหน้าซีดขาวราวกับกระดาษ
เสิ่นเถาเถารีบประคองนางไว้ ปลอบโยนว่า "อย่าเพิ่งท้อแท้ไป ฮูหยินลู่บอกว่ายังมีหวังห้าเศษก็ต้องมีแน่ เราจะใช้ยาที่ดีที่สุด พ่อของเจ้าต้องมีเทพยดาคุ้มครอง"
เมื่อถึงเวลากลางคืน ไอ่ลี่ข่าเฝ้าอยู่ข้างเตียงผู้เป็นพ่อไม่ห่างแม้ก้าวเดียว คอยใช้ผ้าชุบน้ำเช็ดหน้าผากลดไข้ให้ตลอดเวลา และพึมพำอธิษฐานเป็นภาษาเปอร์เซียเบา ๆ
เสิ่นเถาเถาก็นั่งเป็นเพื่อนอยู่ข้าง ๆ คอยช่วยเปลี่ยนน้ำและส่งยาเป็นระยะ
บางทีอาจเป็นเพราะฝีมือการรักษาของฮูหยินลู่ที่สูงส่ง บางทีอาจเป็นเพราะยาเลิศล้ำที่เมืองทหารจัดหามาให้ หรือบางทีอาจเป็นเพราะความศรัทธาจริงใจของไอ่ลี่ข่าที่ทำให้เทพยดาใจอ่อน รุ่งเช้าของวันถัดมา ไข้สูงของฮาซานก็ลดลงจริง ๆ
แม้จะยังไม่ฟื้นคืนสติ แต่การหายใจก็ราบรื่นขึ้นมาก สีหน้ากลับมีเลือดฝาดขึ้นเล็กน้อย
ฮูหยินลู่ตรวจชีพจรอีกครั้ง ในที่สุดก็เผยสีหน้าผ่อนคลายออกมาบ้าง "ปลอดภัยแล้วในตอนนี้ แต่ต้องพักฟื้นระยะยาว ฟื้นตัวช้ามาก"
ไอ่ลี่ข่าดีใจจนน้ำตาไหล คุกเข่าจะกราบลงให้ฮูหยินลู่และเสิ่นเถาเถา แต่ถูกเสิ่นเถาเถาดึงไว้แน่น
ในวันต่อมา เมืองทหารให้การสนับสนุนยาและอาหารอย่างใจกว้าง ให้คณะพ่อค้าเปอร์เซียที่ประสบภัยพักฟื้นอยู่ที่ที่พักชั่วคราวใกล้โรงหมอ
ความสำนึกในบุญคุณของไอ่ลี่ข่าที่มีต่อเมืองทหารเพิ่มพูนขึ้นทุกวัน