"การเยียวยา" สองคำนี้หลุดออกจากปากของนางอย่างแผ่วเบา ดั่งขนนกปลิดปลิว แต่กลับทิ้งน้ำหนักลงกลางใจของโจวอิงอย่างสาหัส
โจวอิงตกตะลึงจนริมฝีปากสั่นระริก เปิดปิดราวกับปลาที่กำลังจะสิ้นใจ
ในสายตาของเสิ่นเถาเถาเวลานี้ไร้ซึ่งความรังเกียจหรือการตัดสิน กลับเป็นความเวทนาอันหนักหน่วง
นั่นคือประกายที่คนประเภทเดียวกันเท่านั้นจึงจะอ่านออก
"...อาลี่" โจวอิงเอ่ยขึ้นในที่สุด เสียงแหบพร่าจนแทบฟังไม่เป็นคำ นางหันไปทางผู้บาดเจ็บด้วยความยากลำบาก โน้มตัวลงไปกระซิบข้างหูของอาลี่ที่ตัวร้อนราวกับไฟ แต่แววตายังคงมัวมนไร้สติ
"อาลี่...อย่ากลัว...เชื่อนาง..." เสียงของโจวอิงสั่นเทาอย่างรุนแรง ปนเปื้อนด้วยความกล้าหาญของผู้ที่หมดหนทาง "เสินหนูน้อย...ไม่เหมือน...คนอื่น...จงพูดออกมา..."
อาลี่สะดุ้งทั้งตัว ดวงตาที่หลับสนิทอยู่พลันเบิกกว้างขึ้นมาอย่างกะทันหัน สายตาอันว่างเปล่าเผชิญหน้ากับโจวอิงที่อยู่ใกล้เพียงเอื้อม มันเต็มไปด้วยความตื่นกลัวและหวาดผวา "พี่...หยิง..."
โจวอิงพยักหน้าแรงๆ "พูดเถอะ...เสินหนูน้อยจะช่วยเจ้าได้..."
สายตาของอาลี่ทอดไปหยุดอยู่บนใบหน้าของเสิ่นเถาเถา บนใบหน้าไม่มีร่องรอยของการดูถูก มีเพียงความมุ่งมั่นที่จะปกป้องเท่านั้น
เส้นเชือกเส้นสุดท้ายที่อาลี่ประคองไว้ตลอดมา ขาดสะบั้นลง
น้ำตาหลั่งไหลราวกับเขื่อนพังทลาย ซึมลงบนแก้มที่ร้อนผ่าวของนางในทันที
นางไม่ใช่เพียงแค่คนไข้ที่ส่งเสียงร้องไห้ครวญครางอีกต่อไป ความหวาดกลัวทั้งหมดได้หาช่องทางระบายออก
"เมื่อเช้า..." เสียงของอาลี่แฝงไปด้วยความกลัวที่ฝังลึกถึงกระดูก "ฟ้าสางๆ...ข้า...ข้าไปโรงครัวช่วยป้าเหอเตรียมฟืนสำหรับอาหารเช้า พอเดินไปถึง...ถึงหลังกำแพงสถานีพักม้า..."
นางสูดหายใจเข้าลึกๆ ไหล่ที่ผ่ายผอมสะเทือนอย่างรุนแรง ราวกับหวนกลับไปสู่เช้าอันเลวร้ายนั้นอีกครั้ง ทุกคำพูดเปื้อนไปด้วยเลือดและน้ำตา
"เขา...จู่ๆ ก็พุ่งเข้ามาจากด้านหลัง...เอาฝ่ามืออุดปากข้าไว้แน่น ข้าดิ้นไม่หลุด...เรี่ยวแรงเขาใหญ่โตนัก...ลากข้าออกไปข้างนอกอย่างสุดกำลัง..."