รุ่งเช้าวันถัดมา พระอาทิตย์เพิ่งจะทอแสง
กองเรือหลักของเมืองทหารนำโดยเรือคลื่นทะลวง แล่นเข้าหาฝั่งตะวันตกของโขดหินงูเหลือบอย่างเอิกเกริก เตรียมพร้อมสำหรับการโจมตีครั้งใหญ่
เสียงกลองศึกดังกระหึ่ม แตรยาวก้องกังวาน ทั่วทั้งน่านฟ้าสะเทือนเลื่อนลั่น
เหล่าโจรสลัดวาโก้บนยอดเขาหัวปีศาจถูกดึงดูดความสนใจตามคาด พวกมันพากันกรูไปยังแนวป้องกันริมฝั่ง เตรียมลูกธนู ท่อนไม้ และก้อนหินไว้พร้อม รอรับมืออย่างตั้งมั่น
และในเวลาเดียวกัน บนเรือนยอดของเรือคลื่นทะลวง เหลียนจี ยืนอยู่ข้างกายเซี่ยอวิ๋นจิ่งและเสิ่นเถาเถา ถือกล้องส่องทางไกล จ้องมองไปทางเขาหัวปีศาจอย่างหามุม เพื่อจับสัญญาณธง
“ท่านแม่ทัพ” นางพูดเสียงเบาลงมาทันที “พวกวาโก้กำลังเคลื่อนย้ายทหารประจำการจากฝั่งตะวันออกเฉียงใต้ไปเสริมทัพทางตะวันตก สัญญาณธงบัญชาการของพวกมันบอกว่า... ‘ทางตะวันตกตกอยู่ในอันตราย ขอให้ส่งหน่วยที่สองมาช่วยด่วน’ โอกาสของจางเสี่ยวกงมาถึงแล้ว!”
แววตาของเซี่ยอวิ๋นจิ่งวาบขึ้นด้วยความเฉียบแหลม รีบออกคำสั่งทันที: “ส่งคำสั่ง! เรือรบแนวหน้า จู่โจมหลอกที่ชายฝั่ง ยิงหน้าไม้และลูกไฟถล่มเข้าใส่ เพื่อดึงดูดกำลังไฟของศัตรู”
การศึกเริ่มต้นขึ้นในพริบตา อาวุธระยะไกลของกองเรือเมืองทหารเริ่มคำรามราวกับสิงโต ลูกไฟพุ่งทะยานลงสู่แนวป้องกันของพวกวาโก้ดุจฝน เสียงระเบิดดังไม่ขาดสาย
ความสนใจของวาโก้ถูกดึงดูดไปจนหมดสิ้น
ราวครึ่งชั่วยามต่อมา หลานจีเอ่ยปากอีกครั้ง เสียงแฝงไปด้วยความตื่นเต้นเล็กน้อย: “ท่านแม่ทัพเซี่ย คุณหนูเสิ่น ฟังดูสิ ด้านหลังเขาหัวปีศาจมีเสียงระเบิดและเสียงโห่ร้องฆ่าฟัน นั่นคือคนของเรา พวกเขาลงมือสำเร็จแล้ว”