เสียงค้นหาหลังฉากกั้นหยุดลงทันที
เสิ่นเถาเถาในที่สุดก็หยิบถ่านดินสออันล้ำค่าออกมาจากอก ได้แต่ถอนหายใจโล่งอก พอได้ยินเซี่ยอวิ๋นจิ่งพูดจาไม่รู้เรื่องและดูติดอ่างเล็กน้อย ก็คิดว่าเขาพูดถึงเรื่องแบบแปลน
นางคิดไปเองไม่ทันคิด รีบตอบออกไปอย่างไม่ใส่ใจ “เฮ้! ไม่เป็นไร ครั้งหนึ่งยาก ครั้งที่สองง่าย ใครๆ ก็มีครั้งแรกทั้งนั้น”
“……”
เซี่ยอวิ๋นจิ่งรู้สึกว่าสมองของตนราวกับมีเสียงดังสนั่นหวั่นไหว เลือดในกายพลุ่งพล่านขึ้นสู่ศีรษะ แล้วก็ไหลย้อนกลับไปที่เท้า วนเวียนไปมาอย่างนั้น
ครั้งหนึ่งยาก ครั้งที่สองง่าย?
นาง……นาง…… กลับพูดจาเบาๆ แบบนี้ได้
หรือว่า……นางมั่นใจในตัวเขามาก? ความปิติยินดีมหาศาลเข้าครอบงำเขาในทันใด
แต่ตัวเอง……จะทำได้ดีหรือไม่ ความคิดนี้เหมือนงูพิษ กัดกินความคิดของเขาอย่างโหดร้าย
เขาเซี่ยอวิ๋นจิ่ง จอมสังหารแห่งแดนเหนือ เคยมีช่วงเวลาที่ไม่มั่นใจแบบนี้…… แบบนี้…… ที่ไหนกัน
ไม่ได้ ต้องไม่ทำให้นางผิดหวัง
เด็ดขาด!
แรงผลักดันที่เกือบจะดื้อรั้นผลักดันเขา เขารีบดึงมือที่วางบนเกราะออก ไม่มองฉากกั้นที่สะท้อนเงาร่างพร่ามัวนั้นอีก ไม่สนใจถังน้ำร้อนที่ส่งกลิ่นยั่วยวนนั้น
เขาเหมือนสัตว์ร้ายที่ถูกต้อนจนมุม ก้าวยาวๆ ไปที่กลางห้อง
“ปั้ง!”
มือทั้งสองข้างทุ่มลงบนพื้นอย่างแรง แผ่นหลังกว้างตึงเครียดขึ้นทันที เส้นกล้ามเนื้อที่แข็งแรงทะลุชุดดำเข้มเผยให้เห็นรูปร่างที่น่าตกใจ
วิดพื้น
เขาเริ่มทำวิดพื้นอย่างบ้าคลั่ง
หนึ่ง สอง สาม……
ความเร็วเร็วขึ้นเรื่อยๆ องศาการเคลื่อนไหวใหญ่ขึ้นเรื่อยๆ
ทุกครั้งที่กดลง ปลายจมูกแทบจะแตะพื้นเย็นยะเยือก ทุกครั้งที่ยกร่างขึ้น กล้ามเนื้อแขนและหัวไหล่พลุ่งพล่านด้วยพลังที่น่ากลัว
เหงื่อเม็ดโตไหลลงตามแนวกราม ราวกับลูกปัดที่ขาด กระทบพื้นเย็นเฉียบดังเปาะแปะ เสียงหายใจหอบหนักๆ ดังขึ้นในห้องที่อบอวลด้วยกลิ่นไม้หอม ประหนึ่งบทเพลงแห่งพลังดั้งเดิม
หลังฉากกั้น เสิ่นเถาเถากำถ่านดินสอ เพิ่งจะวาดเพิ่มอีกไม่กี่เส้นบนแบบแปลนอย่างรวดเร็ว พอใจแล้วก็เป่าฝุ่นถ่านบนกระดาษ
นางได้ยินเสียงหายใจหอบหนักที่ดังขึ้นเรื่อยๆ ข้างนอก ก็ขมวดคิ้วด้วยความสงสัย