“ของดี!”เสิ่นเถาเถาเงยหน้าขึ้น ยิ้มสดใส “รับรองว่าเป็นรสเลิศที่ท่านไม่เคยกิน แป๊บเดี๋ยวล้างมือแล้วกินตอนร้อนๆ นะ”
นางพูดพลางวางถ้วยลงบนโต๊ะเตี้ยข้างๆ
“เจ้าก็กินด้วยกันสิ” เซี่ยอวิ๋นจิ่งพูดพลางยื่นมือออกไป แต่ไม่ใช่เพื่อหยิบถ้วย หากแต่กุมมือของเสิ่นเถาเถาไว้
สัมผัสอันอบอุ่นส่งผ่านมา เสิ่นเถาเถารู้สึกหัวใจเต้นแรง จนเกือบจะชักมือกลับโดยไม่รู้ตัว
“ล้างมือ” การเคลื่อนไหวของเซี่ยอวิ๋นจิ่งแผ่วเบาแต่ไม่เปิดโอกาสให้ขัดขืน
เสิ่นเถาเถารู้สึกเพียงข้อมือที่ถูกฝ่ามือของเขาอุ้มไว้ ร้อนผ่าวจนความร้อนนั้นราวกับแล่นตามเส้นเลือดขึ้นไปจนถึงใบหู
นางออกแรงดึงมือกลับ เสียงใสเอียงอ้อนอย่างยากจะได้ยิน “ปล่อย…ปล่อยนะ”
บนใบหน้าของเซี่ยอวิ๋นจิ่งเผยรอยยิ้มบางๆ มิหนำซ้ำยังไม่ยอมปล่อย กลับใช้มืออีกข้างกุมข้อมืออีกข้างที่ว่างของนางไว้ด้วย
ข้อมือทั้งสองข้างถูกฝ่ามืออันอบอุ่นกว้างใหญ่ของเขากุมไว้แน่น
“เช่นนั้นก็ล้างด้วยกัน” เขาทำเป็นว่าเป็นเรื่องปกติ
“ผู้ใดจะล้างด้วยกันกับเจ้า?” เสิ่นเถาเถารู้สึกว่าวันนี้เซี่ยอวิ๋นจิ่ง…หน้าม้าหนักเป็นพิเศษ นางออกแรงดิ้นรน ร่างกายบิดไปมา พยายามจะหลุดจากการควบคุมของเขา “ปล่อย ข้าล้างเองได้”
เซี่ยอวิ๋นจิ่งกลับทำเป็นไม่ได้ยิน เขาจูงนางเดินไปหน้า อ่างน้ำสะอาด เงาสะท้อนท่าทางอันคลุมเครือของคนทั้งสอง
“ปล่อยมือ!” เสิ่นเถาเถาทั้งอายทั้งโกรธ เสียงดังกังวานขึ้นอีกเล็กน้อย
เซี่ยอวิ๋นจิ่งกลับเพียงมองแก้มแดงระเรื่อของนางอย่างเงียบๆ แววตาลึกล้ำดูราวกับยิ้มยิ่งขึ้น