สองท่านพ่อใหญ่นั่งอยู่บนหัวเตียงนอน ต่างคนต่างพูดผลัดกันอย่างกับเล่นตลกคู่
ลุงวั่นพูดขึ้นว่า "เราอยู่กันอย่างสงบสุข มั่นคง ใช้ชีวิตของเราอย่างจริงจัง"
พ่อเสิ่นเสริม "ไม่หนาวตาย ไม่หิวตาย"
ลุงวั่นพูดอีก "อยากพูดก็พูด อยากด่าก็ด่า ไม่ต้องเก็บไว้ ไม่ต้องกลัวว่ากำแพงจะมีหู"
พ่อเสิ่นเสริมต่อ "ใช่ อยากทำงานก็ทำงาน อยากพักก็พัก"
ลุงวั่นพูดต่อ "ดีกว่าอยู่ในเมืองหลวงเป็นขุนนางเล็กๆ ที่ต้องระแวงทุกวันเป็นไหนๆ"
พ่อเสิ่นก็เสริมได้ "เฮ้! ชีวิตนี้... เอาไปเลย"
เสิ่นเถาเถาฟังแล้วแทบจะหัวเราะจนสำลัก
สองท่านพ่อใหญ่กลับยิ่งพูดยิ่งตื่นเต้น
ลุงวั่นลูบเตียงไฟ "ท่านเสิ่น ลองเอามือทาบอกตัวเองดู ในเมืองหลวงเราจะได้อยู่อย่างนี้หรือ นั่งล้อมเตียงอุ่นกินเนื้อดื่มเหล้า โดยไม่ต้องกลัวว่าพรุ่งนี้หัวจะยังอยู่บนบ่าไหม"
พ่อเสิ่นตบขาตัวเอง "ไม่ได้ ไม่มีทางแน่นอน"
"เมืองหลวง ก็แค่... ขี้ลาก้อนหนึ่ง—ภายนอกดูดี! ฮ่าฮ่าฮ่าฮ่า ส่วนเรานี่แม้หนาวแต่ก็อิสระ!" ลิ้นของลุงวั่นเริ่มแข็ง
"ใช่" พ่อเสิ่นพยักหน้าหงึกๆ เห็นด้วยอย่างที่สุด เขาชี้ไปที่หน้าต่าง ที่กำลังสร้างเมืองทหารขึ้นมาจากพื้นดิน "ท่านวั่น ดูสิ อีกไม่นานจะไม่ร้างไม่หนาวแล้ว เรากำลังสร้างเมือง มีตึกใหญ่ มีโรงหมอ คนแก่เด็กป่วยก็ไปโรงหมอ โรคที่ไม่หายก็พักรักษาตัวได้ ที่นี่... ฉันไม่ถือว่าแกเป็นคนนอก ยังมีเหมืองเหล็กอีกด้วย! เราจะใช้ความสามารถของเราเอง สร้างรากฐานให้ลูกหลานได้อยู่อย่างมีความสุข! นี่คือดินแดนแห่งความโชคดีที่เราหามาด้วยตัวเอง"