"ต้องคืน" เสิ่นเถาเถาตัดบทอย่างเด็ดขาด "ต้องคืนให้ได้ แต่ไม่ใช่คืนเป็นเงิน แต่คืนเป็นของมีค่าที่สุดของเมืองทหารเรา นั่นคือหน่วยค่าแรง"
"หน่วยค่าแรง?" วั่นซิงเอ๋อร์ยิ่งงง "หน่วยค่าแรงคืออะไร?"
เสิ่นเถาเถาถูกท่าทางงุนงงของนางทำเอาเคลิ้ม อดหัวเราะ "พลั่ก" ออกมาไม่ได้ รอยยิ้มกระจายทั่วใบหน้า
นางดึงวั่นซิงเอ๋อร์และป้าวั่นที่นั่งเงียบอยู่ที่ขอบเตียงมาเบียดกันตรงหัวเตียงที่อุ่นกว่า ก่อนจะกระแอมไอ แล้วเริ่มอธิบายถึงรากฐานความเป็นอยู่ของเมืองทหารแห่งนี้อย่างละเอียด ประหนึ่งครูที่เคร่งครัดที่สุดในสำนักศึกษา
"หน่วยค่าแรงน่ะ" นางเอ่ยด้วยความภาคภูมิใจแบบคนแนะนำสมบัติของตัวเอง "ก็คือ 'แต้ม' ที่เราหามาได้จากการทำงานและทำประโยชน์ให้เมืองทหารของเรา ของสิ่งนี้มีค่ากว่าเงินเสียอีก ถือเป็น 'เงิน' ที่มีอยู่แค่เมืองเดียวของเรา เป็นรากฐานของการมีชีวิตและความมั่นคงของครอบครัว"
"เงิน...เอาไปจ่ายเป็นเงินได้หรือ?" วั่นซิงเอ๋อร์ก้มลงมองเสื้อบุนวมของตัวเอง หน่วยค่าแรงจะแลกเสื้อบุนวมได้หรือไม่?
เสิ่นเถาเถาพยักหน้า ก่อนจะนับนิ้วไล่ทีละข้ออย่างคล่องแคล่ว "ในเมืองทหารเรา ขอแค่เจ้ายอมทำงาน ก็มีหน่วยค่าแรงให้หา ถางป่า ถางได้หนึ่งหมู่ นับสิบแต้ม ตอกฐานราก ตอกกำแพงดินยาวสิบจ้างให้แน่น นับแปดแต้ม เผาอิฐ เผาอิฐเขียวแข็งแรงทนทานได้หนึ่งพันก้อน นับสิบห้าแต้ม ทำไร่ ตั้งแต่หว่านจนถึงเก็บเกี่ยว ดูแลมันฝรั่งหนึ่งหมู่จนได้ผล นับยี่สิบแต้ม ทำอาหาร ดูแลแรงหนุ่มร้อยคนให้อิ่มท้องอุ่นท้องหนึ่งมื้อ นับห้าแต้ม ตีเหล็ก ตีพลั่วที่ใช้งานได้ดีและทนทานออกมาหนึ่งอัน นับสามแต้ม ปักผ้า ปักงานปักสวยงามที่แลกข้าวได้หนึ่งชิ้น ตามฝีมือ นับหนึ่งถึงห้าแต้มไม่เท่ากัน ต่อให้แค่กวาดหิมะ กวาดถนนให้สะอาดจนคนเดินไม่ลื่น ก็ได้อีกหนึ่งแต้ม"