อาวั๋นใหญ่เงยหน้าขึ้น ดื่มเหล้าข้าวฟ่างกลั่นรสเผ็ดร้อนชามนั้นรวดเดียวหมดเกลี้ยงราวกับสายฟ้าฟาด
สุราร้อนราวกับสายไฟ แผดเผาลำคอเพียงชั่วขณะ ก่อนที่ความอบอุ่นมหาศาลจะสลายความหนาวเย็นที่แผ่ซ่านในกระดูก พร้อมกับปัดเป่าความหม่นหมองที่อัดแน่นอยู่ในใจจนสิ้น
“แค๊กๆๆ…” อาวั๋นใหญ่สำลักจนไอโขยก ใบหน้าแดงก่ำ น้ำตาเล็ดออกมา แต่กลับมีรอยยิ้มที่เปี่ยมความสุขอย่างยิ่งปรากฏบนใบหน้า
“สุดยอด!” เขาเช็ดน้ำตาที่ไหลออกมาเพราะการไอ
“ฮ่าๆๆ สุดยอด!” พ่อเสิ่นก็ดื่มรวดเดียวหมดเกลี้ยงเช่นกัน ใบหน้าคล้ำแดงเรื่อ ตบโต๊ะอย่างแรง “มาๆๆ กินข้าว! กินข้าว! อาวั๋น ลองชิมอันนี้สิ ฝีมือแม่บ้านข้า! หมูสามชั้นนึ่ง อ้วนแต่ไม่เลี่ยน ละลายในปาก”
เขาคีบหมูสามชั้นนึ่งชิ้นใหญ่ที่สั่นเทิ้ม ยัดใส่ชามของอาวั๋นใหญ่โดยไม่รอให้ปฏิเสธ
อาวั๋นใหญ่คีบเนื้อหมูชิ้นนั้น ค่อยๆ ส่งเข้าปากอย่างระมัดระวัง
เพียงชั่วขณะ กลิ่นหอมเข้มข้นก็ระเบิดขึ้นในช่องปาก ส่วนที่เป็นมันละลายในปากทันที ให้สัมผัสที่หาที่เปรียบมิได้ ส่วนที่เป็นเนื้อนุ่มละมุนซึมซาบรสชาติ มีความหนึบหนับที่พอเหมาะ พอดีนัก จนเกือบจะเผลอกลืนลิ้นตัวเองลงไปด้วยความอร่อย
“อืม… อร่อย… อร่อยมาก!” อาวั๋นใหญ่ชมเชย ดวงตาเป็นประกายขึ้นมา เขาไม่เกรงใจอีกต่อไป ตะเกียบพุ่งตรงไปยังจานผัดมันฝรั่งเส้นกับผักดอง คีบคำโตๆ ยัดเข้าปาก เปรี้ยวซาบซ่าเจริญอาหาร ช่วยตัดความเลี่ยนของหมูสามชั้นนึ่งได้อย่างลงตัว
เขาคีบเนื้อปลาชิ้นหนึ่ง กัดเข้าไปสัมผัสได้ถึงความหวานสดชื่นอันเป็นเอกลักษณ์ของสัตว์น้ำจืด แม้แต่เต้าหู้ก็นุ่มลื่นซึมซาบรสชาติ หอมสดชื่นสุดจะบรรยาย
ผักสดจานนั้น ช่างเป็นของที่ได้มาโดยยากยิ่ง กินไปหนึ่งคำคงแพงกว่าทองคำเสียอีก
สุดท้าย ตะเกียบของเขาก็เลื่อนไปยังจานหอยลายผัดที่ทำให้ทั้งเขาและลูกสาวเฝ้าฝันถึง