หนิงกู่ถ่ายังคงหนาวเหน็บ แต่ลานหน้าป้ายประกาศกลับคึกคักไปด้วยผู้คน
"ทุกคนฟังให้ดี" เสิ่นเถาเถายืนเอวบนก้อนหินใหญ่ ใบหน้าเล็กๆ แดงก่ำด้วยความหนาว แต่ดวงตาเปล่งประกายราวกับไฟสองกอก "ตั้งแต่วันนี้ ทุกคนทุบหินสร้างโรงเรือนเพาะชำ งานหนักหน่อย แต่หน่วยค่าแรงได้สองเท่า"
"สองเท่า?" ฝูงชนแตกตื่นขึ้นมาทันที
สายตาของเหล่านักโทษเนรเทศเปล่งประกายด้วยความโลภ ไม่รู้ว่าโรงเรือนเพาะชำคืออะไร แต่หน่วยค่าแรงสองเท่าหมายถึงได้ข้าวหยาบเพิ่ม อีกกำมือเกลือ และใกล้ความฝันที่จะได้อยู่ตึกใหญ่ขึ้นอีกก้าว
ในที่แห่งนี้ หน่วยค่าแรงคือพื้นฐานของทุกสิ่ง สองเท่า! นั่นช่างเป็นของขวัญที่ตกลงมาจากฟ้า
"ทุกคนลงมือได้เลย" เสิ่นเถาเถายกมือเล็กๆ ชี้ไปที่ภูเขา "เจ้าโจวที่สี่พาคนกลุ่มหนึ่ง ทุบหินก้อนใหญ่ ก่อกำแพง เฉินเหอจื่อพาคนอีกกลุ่ม เข้าป่าตัดไม้ที่แข็งแรงพอใช้เป็นคาน ที่เหลือแรงน้อยกว่า"
สายตานางไล่ไปทั่วฝูงชน "ตามพี่หลี่ ทุบหินละเอียด กับดิน ทำคล่องๆ เข้า เราจะสร้างโรงเรือนให้เสร็จก่อนปีใหม่"
ฝูงชนโห่ร้องด้วยความเห็นชอบ
ชายฉกรรจ์ถ่มน้ำลายใส่ฝ่ามือ ถูมือ หยิบค้อนหินหนักๆ ขึ้นมา ตะโกนโหวกเหวกเข้าไปในป่า
"คุณหนูเสิ่น... ได้หน่วยค่าแรงสองเท่าจริงหรือ?" เสียงเล็กๆ ดังขึ้นข้างๆ ด้วยความระมัดระวัง
เสิ่นเถาเถาหันกลับมา เห็นแม่หม้ายโจวย่อตัวอยู่มุมหนึ่ง
นางสวมเสื้อผ้าฝ้ายบางๆ ที่ปะแล้วปะอีก แขนเสื้อและชายเสื้อสั้นไปหนึ่งท่อน เผยให้เห็นข้อมือและข้อเท้าที่เขียวคล้ำด้วยความหนาว มือกำค้อนหินเล็กๆ ไว้แน่น สายตาหวาดกลัวปนความปรารถนาที่ไร้ซึ่งทางเลือก
"พี่สะใภ้โจว?" เสิ่นเถาเถาจำนางได้ คราวก่อนนางมาขอจดทะเบียนเป็นหญิงเป็นหัวหน้าครอบครัว "ใช่ สองเท่า ทำงานมากได้มาก"
ใบหน้าของแม่หม้ายโจวมีสีดีขึ้นทันที พยักหน้าอย่างแรง กำค้อนหินเล็กๆ นั้น เดินโซเซเข้าป่าไป
ก้อนหินใหญ่และท่อนไม้หนาๆ ถูกเหล่านายหาบลากลงมาจากภูเขาพร้อมเสียงตะโกนเป็นจังหวะ
เซี่ยอวิ๋นจิ่งถอดเสื้อคลุมใหญ่ที่เกะกะออก ชุดดำเข้มทำให้ร่างกายที่สูงโปร่งของเขาดูสง่างามราวต้นสน เขาควบคุมการขนย้ายหินที่หนักที่สุดด้วยตนเอง ใบหน้าที่เย็นชาเป็นนิจบัดนี้ปกคลุมไปด้วยเหงื่อบางๆ