ไม่รู้ว่าใครร้องโหยหวนขึ้นก่อน “สตรีตระกูลเสิ่นช่างเป็นเซียนลงมาจุติจริงแท้!”
ฝูงชนที่ดำทะมึนคุกเข่าลงเสียงสนั่น หน้าผากกระแทกจมลงในโคลนหิมะ ทว่า กลับมีชายผู้หนึ่งซึ่งมีดวงตารูปสามเหลี่ยมเบี้ยว พุ่งเข้ามาอย่างกะทันหัน ชนซ้อรองของตระกูลเสิ่นจนเซถลา ก่อนจะพุ่งถังไม้ใส่ปากบ่อน้ำ “ให้ท่านพ่อได้ตักก่อน...อ้า!”
ฝีเท้าไร้เงาของเสิ่นเถาเถารวดเร็วยิ่งกว่าเสียงตวาด
“ปัง!” เสียงอู้อี้จากกระดูกถูกเตะระเบิดก้อง ชายตาสามเหลี่ยมคนนั้นกุมน่องกลิ้งเกลือกร้องโหยหวนอยู่ในน้ำเย็นจัด
นางใช้พื้นรองเท้าบดขยี้บนหิมะที่เปียกชื้น แววตาเยียบเย็นราวกับเหล็กน้ำแข็งตวัดผ่านฝูงชน “เข้าแถว!”
“เจ้าเป็นตัวอะไรกัน!”
เสียงหัวเราะเย้ยหยันเย็นยะเยือกทิ่มแทงลมหนาว ฝูงชนแหวกทางให้เองโดยปริยาย หัวหน้าทหารรักษาการณ์หลี่ไล่จื่อ สาวเท้าก้าวอย่างเอื่อยๆ รองเท้าหนังหมาป่าเตะหม้อดินของตระกูลเสิ่นคว่ำอย่างแรง
นิ้วอ้วนดำของเขาเกือบจะจิ้มถึงปลายจมูกของเสิ่นเถาเถา “หมาถูกเนรเทศยังกล้าตั้งกฎอีกหรือ?” ละอองน้ำลายปนกลิ่นเน่าเหม็นกระเด็นใส่หน้านาง “บ่อน้ำนี้ตกเป็นของข้าแล้ว! ส่วนเจ้าน่ะ...”
ปลายนิ้วมือที่เหนอะหนะจู่ๆ ก็ยื่นไปแตะที่แก้มของนาง ดวงตาสีเหลืองขุ่นมัวส่อแววลามก “ให้ข้าได้ดูผิวเนื้อที่อ่อนนุ่มนี่เสียหน่อย...”