ศีรษะแปดลูกแข็งจนเป็นสีม่วงคล้ำ แขวนอยู่บนตะขอเหล็กของเสาธงสถานีพักม้า
เลือดที่ละลายผสมกับเกล็ดน้ำแข็งหยดติ๋งๆ กระแทกลงบนพื้นหิมะ ซึมเป็นคราบดำแดงเป็นหย่อมๆ
ศีรษะของหลี่ไล่จื่อหันเข้าหาถ้ำกันลมของครอบครัวเสิ่นเถาเถาพอดี ดวงตาที่ถลนออกมีน้ำค้างแข็งเคลือบ มุมปากยังแข็งค้างด้วยความหวาดกลัวก่อนตาย
เสิ่นเถาเถากำผ้าห่มจนข้อนิ้วซีดขาว นางเพิ่งตระหนักชัดในยามนี้ว่า ที่นี่กับโลกที่เคยอยู่แต่เดิมช่างแตกต่างกันยิ่งนัก—ชีวิตคนในยุคนี้ ต่ำช้ากว่าสุนัขที่ถูกแช่แข็งตายเสียอีก
เมื่อคิดถึงใบหน้าที่เย็นชาและดุดันของเซี่ยอวิ๋นจิ่ง ก็รู้สึกเพียงสันหลังเย็นเยียบ นี่มันหมาป่าเดียวดายในดินแดนน้ำแข็งที่ไหนกัน เป็นอสูรร้ายหน้าหยกชัดๆ!
ในถ้ำที่ลมรั่วอบอวลไปด้วยกลิ่นคาวเลือด รอยฟกช้ำสีม่วงที่เอวของพี่ใหญ่บวมขึ้นสูง เสิ่นเสี่ยวชวนนอนฟุบอยู่บนเสื่อหญ้ากุมศีรษะ แม่สกุลเหอและพี่สะใภ้รองเจ็บเท้าแสบลึกถึงขั้วหัวใจ ส่วนพ่อเสิ่นก็นวดแขนเงียบๆ ไม่กล้าส่งเสียงร้อง
"ต้องไปเอายามา..." เสิ่นเถาเถาบีบฝ่ามือ ลุกขึ้นยืน เพิ่งจะก้าวออกจากถ้ำกันลม ชายเสื้อก็ถูกดึงไว้
พ่อเสิ่นที่เงียบงันมาตลอดยื่นมือเหมือนกิ่งไม้แห้งคว้านางไว้ "เถาเอ๋อร์! เชื่อฟังพ่อ อย่าออกไปนะ!" ใบหน้าเหี่ยวย่นเต็มไปด้วยความกังวล