วันขึ้นสิบห้าค่ำ หลังจากหิมะตก ท้องฟ้าแจ่มใส
ที่ลานกว้างหน้าสถานีพักม้าหนิงกู่ถ่า ซึ่งถูกเหยียบย่ำจนลื่น ตั้งหม้อเหล็กใหญ่หลายสิบใบ ต้มเดือดพล่านอยู่ในนั้น ข้างในมีเกี๊ยวข้าวเหนียวสีขาวลอยพลุ่งพล่าน ผสมกับกลิ่นหอมหวานของน้ำตาลทรายแดงและขิง ที่ลอยตามไอร้อนสีขาวฟุ้งเข้าจมูกผู้คน
รอบๆ ลานกว้าง มีการใช้ไม้ซุงหนาประกอบเป็นแผ่นไม้ยาวๆ เป็นโต๊ะ คนถูกเนรเทศและทหารตระกูลเซี่ยเบียดเสียดกันนั่งเต็ม ทุกคนถือชามใบใหญ่ จ้องมองอย่างใจจดใจจ่อเพื่อรอรับเกี๊ยวข้าวเหนียว
เสิ่นเถาเถาสวมเสื้อคลุมหนังหมาป่าหนาๆ แขนที่บาดเจ็บยังคงแขวนไว้ที่หน้าอก นั่งอยู่บนม้านั่งยาวที่ปูผ้าห่มหนาๆ ตรงกลาง
นางเหอและซ้อรองของตระกูลเสิ่นคอยปกป้องอยู่ข้างซ้ายขวา กลัวว่าเขาจะถูกเบียด ส่วนเซี่ยอวิ๋นจิ่งนั่งอยู่ฝั่งตรงข้าม ปลายเสื้อคลุมใหญ่สีดำเปิดออกเล็กน้อย เผยให้เห็นชุดนักรบสีเขียวเข้มด้านใน
"เกี๊ยวสุกแล้ว!" หลิวหรูฟางร้องตะโกน หญิงหลายคนที่คล่องแคล่วรีบถือทัพพีเหล็กใหญ่ เริ่มตักเกี๊ยวข้าวเหนียวแจกจ่ายตามโต๊ะ ลูกเกี๊ยวสีขาวกลิ้งลงในชาม ราดด้วยน้ำขิงแดงเข้มข้น โรยหน้าด้วยงาและถั่วลิสงบดหอมกรุ่น ฝูงชนส่งเสียงดูดและชื่นชมอย่างพึงพอใจทันที
"หวาน หวานจริงๆ"
"เกี๊ยวนี้ เหนียวนุ่มดี"
"อุ่น อกินแล้วทั้งตัวอบอุ่น"
เสิ่นเถาเถาใช้มือซ้ายตักเกี๊ยวข้าวเหนียวขึ้นมาอย่างงุ่มง่าม เป่าลมเบาๆ ค่อยๆ กัดเปลือกนุ่มๆ ไส้งาดำร้อนๆ ไหลออกมา หอมและหวาน
นางหลับตาลงอย่างพึงพอใจ กลืนความอบอุ่นนี้ลงคอ กระแอมเบาๆ แล้วลุกขึ้นยืน
เสียงอึกทึกในลานกว้างค่อยๆ เบาลง ดวงตานับพันคู่มองมาที่นาง
"ทุกท่าน" เสียงของเสิ่นเถาเถาดังใส กังวานไปทั่วทั้งลาน "กินเกี๊ยวข้าวเหนียวแล้ว ปีก็ถือว่าผ่านไปแล้ว ตั้งแต่วันพรุ่งนี้ เรื่องใหญ่ที่สุดของหนิงกู่ถ่าของเราจะเริ่มลงมือทำแล้ว"
ฝูงชนเงียบลงทันที แม้แต่เสียงดูดเกี๊ยวก็หยุดลง ทุกคนกลั้นหายใจ จ้องมองนางด้วยสายตาเร่าร้อน
เสิ่นเถาเถาสำรวจรอบตัว แล้วเอ่ยเสียงดังขึ้น "คราวนี้เราจะสร้างเมืองของเราเอง เมืองทหารเจิ้นเป่ย"