วั่นซิงเอ๋อร์ตรวจดูบาดแผลของแม่ม้ากับอาการฟื้นตัวของช่องคลอดอีกครั้งอย่างละเอียด จนแน่ใจว่าไม่มีอะไรน่ากังวลแล้ว จึงวางใจ
นางมองม้าศึกอีกหลายตัวที่ขนเป็นเงางามในคอกม้า แล้วหันไปมองลูกหมูป่าหลายตัวที่ถูกกั้นไว้ด้วยรั้วไม้ชั่วคราวที่มุมหนึ่ง แถมไก่ป่าอีกหลายตัวที่ถูกขังในกรง คอยชะเง้อมองออกมา จิตใจก็พลันเกิดความเข้าใจบางอย่างแวบขึ้นมา
นางเงยหน้ามองเสิ่นเถาเถาแล้วเอ่ยขึ้น "เถาเถา เจ้าคิดจะให้ข้านำพาทุกคนเลี้ยงม้า เป็น...หัวหน้าผู้ฝึกสอนคนเลี้ยงม้าหรือไม่?"
"หัวหน้าผู้ฝึกสอนคนเลี้ยงม้า? คิดได้อย่างไรกัน!" เสิ่นเถาเถาหัวเราะเย้ยพลางส่ายหน้า สายตาจ้องมองนางอย่างแน่วแน่ แฝงความคาดหวังที่ยิ่งใหญ่กว่า "เล็กไปแล้ว พี่ซิงเอ๋อร์ ข้าต้องการให้เจ้าเป็นหัวหน้าผู้ฝึกสอนใหญ่แห่งกิจการปศุสัตว์ทั้งปวงของเมืองทหารเรา!"
"กิจการปศุสัตว์...หัวหน้าผู้ฝึกสอนใหญ่?" วั่นซิงเอ๋อร์พึมพำซ้ำ นั่นมันต้องทำอะไรกันแน่?
"ถูกต้อง! หัวหน้าผู้ฝึกสอนใหญ่แห่งกิจการปศุสัตว์!" เสิ่นเถาเถาชี้ไปที่ลูกม้าในคอกม้า "ม้าคือทรัพยากรยุทธศาสตร์อันล้ำค่าที่สุดของเมืองทหารเรา ต้องเลี้ยงให้ดี ให้แข็งแรง ที่ดีที่สุดคือเลี้ยงให้มากเข้าไว้"
นางชี้ไปที่ลูกหมูป่าอีกครั้ง "เจ้าว่ารู้จักหมูป่าหรือไม่ สัตว์ชนิดนี้ล้วนเป็นทรัพย์สิน ร่างกายมีแต่สิ่งมีค่า เนื้อกินได้ หนังทำเกราะได้ ขนแปรงทำแปรงได้ กระดูกต้มทำกาวได้ แต่ตอนนี้เราทำได้เพียงล่าสัตว์ ล่าได้ตัวหนึ่งก็กินตัวนั้น ไม่มีใครรู้จักเลี้ยงขังและผสมพันธุ์ อย่างนี้ก็ไม่สามารถขยายพันธุ์ได้ เสียดายของดีเท่าไรนัก?"