ยามเช้าตรู่ แสงเงินแสงทองยังจาง ๆ สายลมแห่งฤดูใบไม้ผลิยังคงไม่รู้จักเหน็ดเหนื่อย ปะทะกับกรอบหน้าต่างกระท่อมไม้ดังเป็นจังหวะ
วั่นซิงเอ๋อร์ถูกกลิ่นหอมหนึ่งดึงออกมาจากความฝันอย่างแรง กลิ่นหอมเข้มข้นนั้นยั่วเย้ากระเพาะอาหารของนาง ทำให้ลำไส้ท้องของนางส่งเสียงโครกครากทันที
นางละเมียดละไมลืมตาขึ้น สิ่งที่เห็นคือแสงไฟเรืองรองสีเหลืองอุ่น ๆ เตียงนอนดินเผาอบอุ่นใต้ร่าง ผ้าห่มหนา ๆ คลุมอยู่บนตัว
"โครกคราก..." ท้องร้องอีกครั้ง เสียงดังจนตัวนางเองยังหน้าแดง
นางสูดดม กลิ่นหอมชวนกินนั้นยิ่งเข้มข้น ราวกับลอดผ่านซอกประตูเข้ามา เป็นกลิ่นหอมของเนื้อตุ๋นจนเปื่อย
"ตื่นแล้วหรือ?" เสิ่นเถาเถาถืออ่างดินเผาใบใหญ่ที่ยังมีไอร้อนลอยกรุ่นเข้ามา ในอ่างคือซาลาเปาผ้าขาวนุ่มแป้งฟู
กลิ่นหอมที่ชวนให้หลงใหลนั้น แผ่ออกมาจากซาลาเปานี่เอง
"เถาเถา" วั่นซิงเอ๋อร์รีบผุดลุกจากเตียง สวมเสื้อบุนวมอย่างรีบร้อน "หอมจัง ไส้อะไรหรือ?"
"ผักดองหมูวุ้นเส้น" เสิ่นเถาเถายิ้มบาง ๆ วางอ่างลงบนโต๊ะ หันกลับไปยกโจ๊กข้าวฟ่างสีเหลืองทองเหนียวขันสองถ้วยออกมา "รีบล้างหน้าเถอะ เสร็จแล้วกินตอนร้อน ๆ แม่ข้าเตรียมไว้ให้เจ้าโดยเฉพาะ ผักดองนางหมักเอง หมูคือหมูป่าที่เพิ่งฆ่าเมื่อวาน มีทั้งมันทั้งเนื้อแดง หอมนักล่ะ"
วั่นซิงเอ๋อร์รีบใช้มือวักน้ำเย็นล้างหน้า บ้วนปาก แล้วก็รีบตรงดิ่งไปที่โต๊ะ คว้าซาลาเปาร้อน ๆ ขึ้นมา กัดคำโตเต็มปาก